Zondagskind

Kogel

2011-12-05T18:22:00.001+01:00

“Mam, ik voel me soms een beetje eenzaam,” zegt Keet als ik haar naar bed breng.
“Ja meid, dat hebben we allemaal wel eens, ” antwoord ik korzelig. “Dat hoort een beetje bij het leven hè.”
Keet gaat nogal lastig slapen en heeft voor het slapen vaak opeens last van buikpijn, groeipijn, hoofdpijn of andere zaken waar ik de rest van de dag nog niets van heb gemerkt. Of ze heeft plots nog honger of dorst, is vergeten te plassen, handen te wassen of is ineens iets heel belangrijks kwijt waar ze dan ter plekke heel verdrietig over is. En vandaag is ze dus ‘soms een beetje eenzaam’. Dat kan natuurlijk. En ik heb zin om in te storten op de bank.
Ze kruipt onder haar dekbed en ik ga nog even naast haar liggen. Iets in mij zegt toch, dat mijn reactie wellicht wat bot en kort door de bocht was. Eenzaamheid, daar heb ik haar nog niet eerder over gehoord. Wel klaagt ze sinds een paar weken over een kogel in haar buik. Althans zo hebben we de buikpijn genoemd waar ze sinds kort last van heeft. Een buikpijn die niet komt doordat ze nog naar de wc moet, of door buikgriep, maar de buikpijn die je hebt als je je ergens druk over maakt. Ging ze eerst elke dag huppelend naar school en in de zomervakantie zonder problemen in haar eentje twee weken met opa en oma naar Griekenland, nu was er opeens die kogel. En de bijbehorende nieuwe eenkennigheid. Ik liet haar huilend achter bij de opvang en een kinderfeestje. Ze zag er tegenop om naar school te gaan en zelfs bij haar opa en oma (ja diezelfde) wilde ze niet dat ik wegging (om vervolgens zodra ik weg was een hele leuke tijd te hebben).
Goed. Een nieuwe fase dus. Wat te doen met een dochter van zeven die eventjes niet goed in haar vel zit.
Is hier iets serieus aan de hand? Een probleem op school waar wij nog niets van afweten? Wordt ze gepest? Krijgt ze thuis niet genoeg aandacht nu er een broertje bij is? Ze kan het zelf nog niet zo goed uitleggen. Geeft in ieder geval aan dat ze niet gepest wordt. Ik gooi nog wat balletjes op, maar de werkelijke reden van de kogel wordt me niet helemaal duidelijk. Dan gooi ik het maar over een andere boeg. We weten misschien niet waar het vandaan komt, maar we kunnen wel kijken hoe we er mee om kunnen gaan. Dus bestel ik een boekje over mindfulness voor kinderen en ’s avonds oefenen we met ademhalen en gedachtes laten wegdrijven. De oefeningen verwateren al na een keer of vier, maar toch heeft het geholpen om te leren dat gedachtes maar gedachtes zijn die je niet per se serieus hoeft te nemen. En dat lijkt al wat te helpen. En het lukt haar ook steeds wat beter om toch onder woorden te brengen wat ze niet leuk vindt. En nu is ze dus soms een beetje eenzaam.
“Waneer is dat dan?” vraag ik haar. En dan vertelt ze dat de andere kinderen tijdens de overblijf soms ruzie maken en dat zij dan niet meedoet en dat die kinderen dan soms dingen tegen de juf zeggen die niet waar zijn. En dat vindt ze dan niet eerlijk, maar dat durft ze dan niet te zeggen. Alhoewel ze die andere kinderen ook het liefst zou willen beschermen. En eigenlijk het liefst iedereen wel wil beschermen.
Wat een echte problemen al. Over loyaliteit. Over eerlijkheid Over vriendschap en er voor elkaar zijn. Daar zou ik ook buikpijn van krijgen. Sterker nog daar heb ik regelmatig buikpijn over gehad. Alleen noemde ik het geen kogel, maar een worm. En was ik in de dertig toen ik dat leerde te benoemen en is zij zeven.

Voetbal

2011-11-26T13:40:00.004+01:00

Het was al een tijdje duidelijk. Ze wilde op voetbal. Ze spaarde voetbalplaatjes, speelde altijd met een bal en had het liefst haar FC Barcelona-shirt aan. Ik dacht dat het misschien over zou gaan en zei: “eerst je zwemdiploma’s A en B halen, daarna mag je op voetbal.” Dat zou nog wel even duren. Ik zag mezelf nog niet langs de lijn staan op druilerige koude zaterdagochtenden. Ik heb geen teamsportachtergrond en vond het niet erg om dat in stand te houden. En het leek mij wel leuk als ze op gitaarles zou gaan. Het schijnt heel goed te zijn om al vroeg te beginnen met een instrument en ze geeft nu trouwens al leuke optredentjes weg met haar kleine akoestische gitaar. Maar de liefde voor de bal bleef. En het zwemdiploma bleef uit. Dat Sinterklaas haar een FC Twente-bal gaf, droeg ook niet bij aan mijn ontmoedigingsbeleid.
In een vlaag van verstandsverbijstering stelde ik op een dag voor om na een ochtend vrijzwemmen eens door te fietsen naar de voetbalclub waar ook meisjesteams schenen te zijn. Met Google maps in mijn hand en Keet achterop, fietsten we door Kanaleneiland naar vvv Zwaluwen. En de hemel brak open. Ze straalde, haar motoriek veranderde, ze baalde ter plekke dat we geen bal bij ons hadden en ze keek gebiologeerd naar de wedstrijd die aan de gang was. Hier was geen twijfel mogelijk, Keet hoorde hier.
Eenmaal thuis surften we naar de website van Zwaluwen en wat bleek: het meisjes F-team zocht nog nieuwe teamgenoten. En toen ik een paar dagen later het nummer belde dat bij de oproep stond, bleek ook nog dat de meisjes op donderdag trainen en dat ze direct mee zou mogen doen. Mijn principes (niet meer dan twee sporten), mijn angst voor het verliezen van de vrije zaterdagen en mijn negatieve gedachtes over de zijlijn waren inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen bij het zien van zoveel verrukking op Keets gezicht.
We zijn maanden verder. De F1M van Zwaluwen doen het goed. Sinds de zomervakantie zijn bijna alle zaterdagen zonnig geweest en zijn we vaak met het hele gezin op het voetbalveld te vinden. Als ‘we’ vroeg moeten spelen is het meestal H. die meegaat. Maar als het even kan gaan we samen. “Mamma, jullie mogen best fanatiek zijn hoor,” had Keet bij de eerste wedstrijd gezegd. En zo ontdek ik kanten van mezelf die ik nog niet kende. Sta te juichen langs de kant. Moedig de meiden luidkeels aan. Ben beretrots dat ze de meeste wedstrijden van de jongens winnen. De taferelen van de Sire-reclame hebben we gelukkig nog nauwelijks meegemaakt. Bij de meisjes van Zwaluwen gaat het tot nu toe allemaal fanatiek, maar positief en wat zijn ze lief voor elkaar. Gisteren kreeg Keet haar vriendenboekje terug van Iza, haar nieuwe voetbalvriendin. Ik keek er in en zag dat ze bij de laatste vraag “wat ik wens voor jou”, had ingevuld: “dat je ook topscoorder wordt.”

Misschien had ik vroeger toch ook een teamsport moeten gaan doen……

Borsten

2011-07-28T12:11:00.001+02:00

Ze kijkt gebiologeerd naar mijn borsten. En steekt vervolgens met een lachend gezicht haar hand in mijn BH. “Pappa, moet je kijken! Grappig!”, lacht ze en inspecteert de inhoud van mijn BH nog eens zorgvuldig. Pappa laat zich op de achtergrond tevreden uit over mijn borsten en dochter (6 jaar) vraagt ondertussen: “Mamma, waarom heb jij eigenlijk borsten?”
Ik leg haar uit dat die er zijn zodat vrouwen baby’s eten kunnen geven. Maar dat lijkt haar geen goede uitleg: “er bestaan toch ook potjes?” is haar reactie.
“Ja”, antwoord ik, “maar dat bestond vroeger nog niet.”
“Ja maar nu wel, dus dan zijn ze nu toch niet meer nodig?”
Ik probeer nog een relaas te doen over borstvoeding en dat dat goed is voor kinderen, maar geloof niet dat het helemaal aankomt. “En,” voeg ik toe, “mannen vinden het ook wel leuk dat vrouwen borsten hebben.”
Dat lijkt ze dan weer wel te begrijpen. “Oja,” zegt ze, “voor het sexen.”
“Sexen pappa en jij ook wel eens?” vraagt ze dan geïnteresseerd.
Ik geef bevestigend antwoord en geef aan dat zij en Teun er anders toch ook niet zouden zijn.
“Maar dat heb ik nog nooit gezien,” zegt ze dan verbaasd. “Hoe gaat dat dan?”
Ik vertel iets over bloot tegen elkaar aanliggen en kussen en knuffelen en piemels. En dat grote mensen dat liever doen als ze alleen zijn, zonder kinderen er bij dus. Ze luistert aandachtig. Maar echt tevreden is ze niet.
“Ik snap het nog niet, zegt ze, “mag ik het een keer zien?” Ik verslik me bijna in mijn thee.
Ik dacht altijd dat het voor ieder kind de ‘worst nightmare’ was om zijn of haar ouders te zien sexen. Het idee om mijn dochter in ons bed uit te nodigen spreekt me ook niet direct aan. Bovendien ben ik iedere nacht al tevergeefs mijn best aan het doen om haar babybroertje uit ons bed te weren.
“Dat lijkt me niet zo’n goed idee,” antwoord ik dan ook. “We halen er binnenkort wel een boek over in de bieb oke?” Gelukkig. Ze lijkt het hier mee eens te zijn, haalt haar handen uit mijn BH en gaat met de Playmobil spelen.

Short Story 6: Wachten

2011-05-11T08:29:00.000+02:00

Het is een prachtige dag om op Schiphol rond te lopen. De lucht is strak blauw en iedereen lijkt in vakantiestemming. Het is precies zoals Annabella het voor zich had gezien. De perfecte dag om Farid op te halen. Ze loopt door de stationshal richting de aankomsthal. Rustig. Ze heeft geen haast. Zijn vliegtuig landt pas over een half uur. Het liefst zou ze rennen, huppelen, maar ze houdt zich in. En doet alsof het een gewone dag is.
In de aankomsthal tuurt ze op de monitoren met aankomsttijden. Haar ogen scannen de
informatie: 10.25 uur Teharan, Iran Air. Nog geen nieuwe informatie. In ieder geval geen vertraging gemeld.
“En ….. komt’ie op tijd aan?”
Ze kijkt naar links. Heeft hij het tegen haar? Ze kijkt in het lachende gezicht van een oudere man.
“Uuh, ik geloof het wel,” antwoordt ze de man met een enorme lach op haar gezicht. Het is duidelijk, ze kan het niet verbergen. En de wereld mag het weten ook.
“Geniet er maar van,” knikt hij haar toe, met iets van weemoed in zijn ogen. Alsof hij wil toevoegen ‘voor je ’t weet is het voorbij.’
“Dat zal wel lukken!”
Ze doodt de tijd in de hal door wat heen en weer te lopen en af en toe haar iPhone te checken op nieuwe berichten en tweets. Maar ze is te onrustig om echt te lezen. De adrenaline giert door haar lijf, niets komt binnen en de tijd tikt stroperig door.
Maar haar wachten wordt beloond. “Geland” verschijnt er opeens op het bord bij de vlucht van Farid.
“Farid, Farid,” zingt haar hart. De man met de zachte ogen. De zachte stem. De man die haar kan laten lachen. Die haar de zonnige kant van het leven liet zien na haar borstoperatie. Ze gaat op haar tenen staan om te kijken of er al mensen bij de bagageband staan. Hoeveel tijd zit er eigenlijk tussen het landen en door de douane komen? Hoe snel zullen zijn koffers uit het vliegtuig komen. Maar de hal is nog te leeg. Er lopen alleen een handje vol te bruine vakantiegangers die op hun koffers uit Ibiza wachten.
Haar hart bonst nu in haar keel. Het is een jaar en twee maanden geleden dat ze hem tegen zich aan heeft gevoeld. Eerder kon hij niet komen. Kon hij zijn familie niet verlaten. Maar vorige maand kwam het bericht dat hij er klaar voor was. Dat ze eindelijk herenigd zouden worden.
Om haar heen wordt het drukker. Naast haar een grote familie in traditionele kleding. Ze dringen zich voor het raam. Drukken haar opzij. Ze probeert vast te houden aan haar plekje. Zodat ze hem kan zien zodra hij de hal in komt.
Als de dag van gisteren ziet ze hem nog door de douane verdwijnen. Ook op Schiphol, maar dan in de omgekeerde wereld. Toen verdween hij in de mensenmenigte achter de douane en wist ze niet wanneer ze hem terug zou zien.
Haar hart maakt een sprongetje als ze de mensen naast haar hoort roepen en ziet zwaaien. Zij hebben hun man, oom of vader al gezien. En dat laten ze niet ongemerkt. Ze gaat nog meer op haar tenen staan, alsof die centimeter wat uitmaakt. Ze tuurt, ze knippert en focust opnieuw. Maar ze ziet hem nog niet.
Zodra hij haar vertelde dat hij kon komen heeft Annabella hem het geld gestuurd. Zodat ze zeker wist dat het zou lukken. Met nog wat extra geld, voor zijn familie. Ze wist dat hij zich daar goed bij zou voelen. Hij was er geen man naar om zijn familie in de steek te laten. Hij had het ticket direct geboekt en het geld dat hij overhield aan zijn moeder geschonken. Ze was dronken van geluk geweest toen hij de vluchtgegevens mailde. Ze hadden elkaar via Skype bemint, hun liefdesverklaringen waren via de digitale snelweg altijd goed overgekomen. Maar ’s avonds als de computer uit was, als ze alleen in bed lag was ze eenzaam. Voelde ze zich afgesneden. Voelde ze de huid trekken waar ooit haar borst had gezeten. En moest ze heel hard haar best doen om zich zijn handen op haar lijf te herinneren. De handen die haar met én zonder borst hadden bewonderd. Die ervoor zorgden dat ze zich niet minder voelde dan ze ooit was.
De hal staat nu vol. De koffers draaien over de bagageband en de eerste bagage wordt al van de band getrokken. Maar ze heeft Farid nog niet ontdekt. Waar zal hij zijn? Zou uitgerekend hij er door de douane zijn uitgepikt?
Achter haar begint nu ook rumoer te ontstaan. Overal ziet ze lachende gezichten. Maar geen Farid. Hij staat vast achteraan. Bescheiden als hij is. Ze heeft vast niet goed gekeken. En door al die families om haar heen kan hij haar natuurlijk ook niet zien. Misschien kan ze beter om de hoek staan. Ze wurmt zich door de menigte naar de andere kant van het raam. En probeert ondertussen de hal niet uit het oog te verliezen.
“Farid, Farid, waar ben je?”
Ze gelooft in telepathie. Als ze maar hard genoeg aan hem denkt, komt hij vast opeens te voorschijn. Waarschijnlijk staat hij dichterbij dan ze denkt. Kijkt ze gewoon over hem heen.
Er komen nu steeds meer mensen door de schuifdeuren naar buiten. Ze houdt nu één oog op de deur en één oog op de hal. Nog even en hij staat gewoon voor haar neus. Nog even en ze lopen innig omstrengeld naar de parkeergarage.
In de aankomsthal is het omhelzen inmiddels al begonnen. De stroom mensen die door de schuifdeuren komt lijkt nu op zijn hoogtepunt. Een zakenman met een compacte koffer en aktetas, loopt ongeduldig achter een ouder echtpaar dat met immens grote koffers door de deuren schuifelt. Ze kijken net na de deur vertwijfeld om zich heen, terwijl de man het liefst door ze heen zou willen. En ook Annabella wil ze daar wegtrekken. Farid kan achter ze staan. Trappelend om haar te zien. De oudjes schuifelen verder totdat een brede lach op het gezicht van de oma oplicht. Ze gooit haar armen in de lucht, zich niet realiserend dat ze de uitgang verspert.
Maar na het oude echtpaar komt er niet veel meer. Ze kijkt nog eens de hal in. De meeste koffers zijn inmiddels van de band gehaald. De hal is bijna leeg. Ze telt de mensen die nog rondlopen. Eén, twee, vier, zes, zeven mensen. Zeven mensen die ze niet kent. Die niet op Farid lijken. Wat nu? Zal ze naar de douane lopen? Naar de luchthavenpolitie? Misschien hebben zij Farid gezien.
Ze kijkt verwilderd om zich heen. Op zoek nu naar bordjes die aangeven waar ze verder kan zoeken. Ze rent nu, vliegt, botst tegen mensen.
“Mevrouw gaat het wel goed met u?” ze kijkt in het gezicht van een piloot. Of is het een steward. Ze knikt, ze schud nee, en met horten en stoten legt ze uit dat ze Farid kwijt is. De piloot-steward neemt haar mee naar een kantoortje. Ze hoort hem haar verhaal vertellen. Er gaan mensen op zoek. Ze vragen zijn vluchtnummer. Ze vragen zijn naam. Ze schudden nee.
“Hij zat niet op de vlucht,” hoort ze ze zeggen. Ze gelooft ze niet. Ze gaat terug naar de hal. Ze gaat wel even zitten. Hij zat waarschijnlijk opgesloten in de wc. Hij komt er vast zo uit. Ze moet gewoon nog even geduld hebben.

Enger

2011-05-10T12:48:00.000+02:00

Ik fiets met vriendin D. naar power yoga als ik haar een raadsel voorleg.
“Kom maar op,” zegt ze, klaar voor een pittige vraag.
“Vandaag was het H. zijn parttime dag met Teun en Keet. Vanmorgen toe ik hem even aan de telefoon had zei hij dat hij zo gelukkig was dat hij eindelijk weer een dag met het mannetje had. Fijn! Ik blij met een dag werken, hij blij met een thuisdag. Een goeie taakverdeling. Maar toen kwam ik vanmiddag thuis. En guess what?
Het huis was om door een ringetje te halen, Teun had drie keer goed geslapen en goed gegeten, ze hadden boodschappen gedaan én hij heeft twee afleveringen van The Wire gekeken. Twee afleveringen van The Wire! Hoe kan dat nou?”
D. kijkt opzij en roept vrolijk: “hij heeft een minnares!”
Maar die optie verwerpen we al snel. Die zou hij toch niet laten schoonmaken?
“Hij heeft stiekem de schoonmaker gebeld.” Nope, ook niet het geval.
“O ja, en dan vergeet ik te zeggen dat hij ook nog Keet tussen de middag moest halen van school, lunchen en terugbrengen. En dat hij ’s middags nog naar de stad is gefietst met beide kinderen én een vriendinnetje om ijs te eten.”
Waarom lukt mij dit dan nooit? D. probeert me gerust te stellen en zegt dat als ik één dag had, dat dat mij dan ook wel zou lukken. Maar ik betwijfel het. Als ik Teun eindelijk in slaap heb, dan ga ik als een kip zonder kop allerlei dingen regelen die me anders niet lukken. En als ik dan tijdens dat slaapje ergens aan begonnen ben, dan wordt hij net wakker, zodat ergens een half afgemaakt klusje ligt, wat ik dan vervolgens weer vergeet. En als we dan tussen de middag geluncht hebben, en Keet weer terug naar school moet, dan krijg ik het amper voor elkaar om de lunchtafel schoon te krijgen voordat ze al weer van school gehaald moet worden, terwijl Teun dan natuurlijk net de fles moet.
“Oh my God”, zegt D. “Je hebt een Stepfords man!”.
‘En”, zeg ik, “ dat was nog niet alles. Hij heeft ook nog oppas voor vanavond geregeld. Zodat deze power yoga les gewoon door kon gaan en hij naar de ouderraadvergadering van school kon.” Stilte.
“En hij heeft ook nog Gado Gado voor me gemaakt.”
“Eng,” concluderen we allebei. “Heel eng.”

Eenvoudig

2011-04-19T12:47:00.001+02:00

Dat cliché dat het met een tweede kind een stuk makkelijker is, daar kan ik me eigenlijk wel in vinden. Teun zit er gewoon bij, heeft af en toe een schone luier nodig, heeft het goed naar zijn zin als hij zijn grote zus maar ziet en opeens is hij al acht maanden. Maar toch….. ik vind het ook wel weer rete-ingewikkeld zo’n baby. Wanneer hij nou wat moet eten, hoe ik ‘m aan het doorslapen krijg. Of überhaupt aan het slapen.
Gisteren sprak ik voor mijn boek met schrijfvriendin J, die antropologe is en jarenlang in Kameroen bij de etnische bevolkingsgroep Fulani heeft geleefd. En opeens leek het allemaal niet meer zo moeilijk.
Ik zag foto’s van prachtige donkere vrouwen gekleed in kleurige doeken. Met kinderen aan de borst en kinderen op hun rug. En groepen kinderen er om heen.
J. vertelde over het moederschap daar. Over dat ze geen zwangerschapsverlof kennen en over dat de kraamtijd maar een week duurt, misschien twee. Daarna moet er gewoon weer gewerkt worden. Kind op de rug en gaan. Geen luiers om, als de baby moet poepen dan voelt de moeder dat aan en zet ze het even op de grond. Geen voedingsschema’s; als het kindje huilt, dan gaat het aan de borst. Geen doorslaapadviezen, je slaapt bij elkaar in bed en als de baby wakker wordt vindt hij vanzelf de borst, drinkt en slaapt verder. Tot ze een jaar of twee zijn worden de kindjes gevoed en gedragen. “En”, zegt J. “daar worden het echt geen verwende kinderen van.”
Je kind laten huilen is uit den boze, irritatie naar je kind is een teken van slecht moederschap. En een kind alleen laten slapen van de zotte. Ik juich van binnen. Of deed ik het nou hardop? Ik voel mij opeens sterk verwant met de Fulani-vrouw.
Ik draag Teun al maanden rond, wieg hem in slaap als hij zelf de slaap niet kan vatten, geef hem een fles als hij honger heeft. Maar ergens ver weg, achter in mijn hoofd hoorde ik steeds een klein stemmetje. En hoorde ik anderen, die hun kindje wel laten huilen om ze te ‘leren doorslapen’. En vraag ik me af of ik het allemaal wel goed doe. En daar wordt je dan weer moe van, en onzeker, en …. geïrriteerd. En dat is dan weer niet zo heel erg Fulani.
Die Teun gaat in ieder geval een paar mooie maanden tegemoet. Die borstvoeding krijg ik waarschijnlijk niet meer op gang en die kleding vind ik ook een beetje ‘too much’.
Maar dat wiegen en dragen houd ik gewoon nog even vol (zolang mijn rug het nog leuk vindt). En dat plekkie in ons bed ? Tja, volgens de Fulani heeft hij daar meer recht op dan H!

PS. Wat we nog meer van de Fulani kunnen leren…. Schrijf ik in een volgend stukje!

Short story 5: Attentie buurtpreventie

2011-03-30T07:53:00.002+02:00

Mevrouw De Vries schept twee schepjes koffie in de filter, vult het waterreservoir en doet het koffiezetapparaat aan. Haar buurvrouw had haar gezegd dat ze beter zo’n modern apparaat kon kopen. Met van die pads. Dat zou makkelijker zijn als je slechts één of twee kopjes hoeft te zetten. Maar mevrouw De Vries houdt liever vast aan het oude, het bekende.
De geur van de koffie verspreidt zich door haar appartement op de derde verdieping. Als de koffie klaar is, gaat ze met haar kopje aan tafel zitten. Het is dinsdag. Dinsdag is één van de drukste dagen van de week. De leerlingen van de hogeschool aan het einde van de straat fietsen in een lange stroom naar de verschillende gebouwen. Ze had het vijf jaar geleden afschuwelijk gevonden dat de school in haar wijk gebouwd werd. Al die studenten, al die drukte voor de deur. Maar inmiddels is het vertrouwd. De intocht ’s ochtends om half negen en de grote uittocht om vijf uur. Het geeft ritme aan de dag. En zo heeft ze iedere ochtend een vertrouwd schouwspel bij haar eerste kopjes koffie.
Er draait een donkerblauwe Volkswagen het parkeerterrein van het appartementencomplex op. Deze auto is niet van één van de bewoners. Ze weet precies wie hier wonen en wie in welke auto rijdt. Ze weet ook wie er uit deze auto zal stappen. Die dame heeft ze vorige week ook al een keer gezien. Een dame in mantelpak. Iemand die er in ieder geval uitziet alsof ze niet hoeft te beknibbelen op parkeergeld. Maar dat wel doet. Ze heeft vorige week voor de zekerheid het kenteken van de auto genoteerd.
Mevrouw De Vries drinkt haar kopje koffie leeg. Sneller dan gebruikelijk. Ze wil nu eerst het briefje typen en naar beneden brengen. De Libelle die voor haar ligt moet maar even wachten. Die leest ze morgenochtend wel uit.
Ze pakt de typemachine uit haar kast en draait er een wit vel in. Langzaam maar vastberaden komen de woorden op papier. Mevrouw De Vries houdt van typen. Houdt van iedere slag die een letter vormt. Het is al weer een tijdje terug dat ze haar laatste brief schreef. Eigenlijk schrijft ze steeds minder. Ze eindigt de brief met een vriendelijke groet, draait hem voorzichtig uit de machine en vouwt hem zorgvuldig dubbel.
Ze loopt naar de kapstok, trekt haar jas aan, draait de deur van het slot en met de brief en haar sleutelbos in haar handen vertrekt ze naar beneden.
Op straat is de rust teruggekeerd. De studenten zitten in de les, de werkende mensen op hun kantoor. Ze steekt de parkeerplaats over naar de zojuist geparkeerde Volkswagen. De brief klemt ze onder de ruitenwissers. Dan kijkt ze om zich heen. Pakt haar sleutelbos en loopt met de scherpste sleutel van de bos langs het linkerportier van de auto. Tevreden luistert ze naar het krassende geluid van de sleutel op de lak van de auto. Zonder om te kijken loopt ze rustig terug naar huis.

Short story 4: Ontmaskerd

2011-03-01T08:44:00.001+01:00

Kort verhaal geschreven voor Opium Verhalenwedstrijd. Uitslag 15 maart 2011.

Ontmaskerd

Ze noemden haar een zondagskind. Omdat het haar vaak meezat en omdat ze vaak op het juiste moment op de juiste plek was. Ze was inderdaad op zondag geboren.
Ze duwt de deur van de jaren ’70 flat open. Een ammoniaklucht komt haar tegemoet. Ze loopt naar de lift en drukt op de knop.
Ze had het nooit als bijzonder ervaren dat ze zulke goeie cijfers haalde op school, of dat ze voor alle feestjes werd uitgenodigd. Het was vanzelfsprekend geweest dat zij de leadzangeres van de schoolband werd. En het liep gewoon zo dat de band succes kreeg.
“Jij hebt ook altijd mazzel,” zeiden ze, toen ze een muziekbeurs kreeg. En ze hadden gelijk.
De lift komt met een klap tot stilstand en ze trekt de zware liftdeur open. Net voordat de deur dichtvalt, wordt hij opengetrokken. Een lange donkere man stapt de ranzige lift binnen. Ze zeggen niets tegen elkaar en ze drukt op de knop van de twaalfde verdieping. Hij moet naar zeven.
Hij doet haar aan haar eerste zangleraar denken. Hun ogen kruizen elkaar en in een reflex kijkt ze weg. François zag vanaf het begin een goede zangeres in haar. Ze had hem niet geloofd. Ze was altijd een middelmatige zangeres geweest. Met een middelmatige uitstraling.
Zou hij naar haar kijken? Ze durft niet op te kijken, durft François niet aan te kijken. Ze kan hem niet uitleggen wat ze in deze lift, in deze flat doet. Zou hij haar carrière gevolgd hebben? Zou hij weten dat ze tegenwoordig hits scoort?
Ze zijn op zeven. De deur gaat open en hij verdwijnt. Ze is weer alleen.
“Wie dit leest is een hoer,” staat op de muur. Ze kijkt weg. De woorden blijven in haar hoofd tollen.
De twaalfde, de lift staat stil. Ze stapt uit en loopt naar het einde van de gang. “Verboden toegang” leest ze en duwt tegen de deur. Niks. De deur naar het dak is op slot. Ze heeft heus niet altijd geluk.
Maar het geeft niet. Want ze voelt zich sterk. Ze heeft eindelijk een eigen keuze gemaakt. Haar hele leven is haar overkomen, maar nu heeft ze zelf de touwtjes in handen.
Ze draait zich om naar de galerij. Nog een paar passen en dan is het zo ver. Ze loopt naar de balustrade. Met twee handen op het hekwerk kijkt ze voor zich uit. De wereld lijkt ver weg.
Vanmorgen heeft ze alles op papier gezet, is ze eindelijk eerlijk geweest, voordat ze door de mand valt, ontmaskerd wordt. Ze kan niet langer doen alsof.
Met haar linkerhand tast ze in de diepe zak van haar jas en houdt het doosje met haar oude leven vast. Het is genoeg geweest. Zodra ze deze brief heeft uitgestrooid over de stad, zodra haar oude ‘ik’ is weggewaaid, is er ruimte voor een nieuw leven. Haar nieuwe leven.
Met een ruk zwaait haar linkerhand door de lucht. De as van de brief zweeft weg. Ze lacht. De galerij lacht mee.

Eng

2011-01-29T14:14:00.002+01:00

Soms heb ik het gevoel dat een buitenaards wezen bezit van me heeft genomen. Ik praat met dezelfde stem, maar zeg dingen die ik niet had verwacht. Als ik bijvoorbeeld moeders tegenkom met twee kinderen en ik heb alleen Teun bij me dan heb ik een ziekelijke aandrang om te zeggen “ik heb ook nog een dochter van zes.” Ik ga wel uit, maar wil na een paar uur weer ze snel mogelijk thuis zijn en ik word er helemaal blij van om met twintig volwassenen duffe kinderliedjes in een te warm zwembad te zingen.
Om over mijn verdere veranderende hersenactiviteit maar niet te reppen. Het lukt mij al maanden niet om iets creatiefs te bedenken voor het avondeten, laat staan iets fatsoenlijks te koken. Ik ben met babyfles op het dak van de auto weggereden, heb een uur in het verkeerde ziekenhuis met Teun zitten wachten, heb gepind zonder het geld mee te nemen (sorry H. die had ik nog niet opgebiecht) en loop verdwaast in supermarkten rond. Dat ik niet gek ben geworden van mezelf heb ik te danken aan andere moeders die beamen ook last te hebben van dit verschijnsel, waarbij een aantal zelfs aangeeft dat het nooit meer goed is gekomen. Wij, moeders, zijn er dan ook wel over uit: zodra je moeder sterft minstens 20% van je hersenen af. We hebben dus een excuus voor ons gedrag. Dacht ik.
Maar van afsterven is geen sprake. In tegendeel. Er blijken zelfs allerlei hersengebieden in de periode na je zwangerschap te groeien, zelfs die ‘kwabben’ die te maken hebben met plannen en waarnemen, lees ik in een artikel met als titel “Moederschap doet het brein groeien”. En daar staat ook in dat de uitbreiding blijvend is en veroorzaakt wordt door de hormonale verandering na de zwangerschap.
Ook in het boek “Wij zijn ons brein” van Dick Swaab lees ik dat de hormonen tijdens je zwangerschap zorgen voor hersenverandering, dat deze verandering door de aanwezigheid van het kind wordt versterkt én dat de hersenverandering zelfs permanent lijkt te zijn.
Je kunt je dus voordat je kinderen krijgt nog zo voornemen om niet te veranderen. Om niet zo te worden als de enge moeders om je heen. Om niet het liefst thuis te willen zitten bij je kind als anderen tot diep in de nacht doorgaan. Om niet tegen Jan en alleman te willen opscheppen over je kind. Maar de natuur blijkt iets anders voor ons in petto te hebben. En dat is allemaal de schuld van het ‘hechtingshormoon’ oxytocine. Die er voor zorgt dat we overbezorgd raken. Die ervoor zorgt dat we goed kunnen troosten. En die er heel erg voor zorgt dat we enorm aan ons kindje raken gehecht. Waardoor we misschien af en toe een beetje eng worden (en misschien wat vergeetachtig?). Maar we kunnen er echt niets aan doen. Het zijn onze hormonen!

Helm

2011-01-20T21:24:00.002+01:00

Nadat ik een jaar niets op dit blog heb gezet, ga ik nu weer van start. Met lichte koudwatervrees, dat wel. En als start eerst maar eens een verwerking van het afgelopen jaar. Het is me niet gelukt het in 500 woorden te proppen. Dat doe ik de volgende keer weer.

Helm

Een helm. Nu moet je weer een helm. Een half jaar lang. 23 uur per dag. En als je 1 jaar wordt heb je dan een mooi rond hoofd.
Je komst was behoorlijk onverwacht voor ons. We hadden niet meer gedacht dat Keet nog een broertje of zusje zou krijgen. Dus de positieve zwangerschapstest op kerstavond was een topgeschenk. En je had meer verrassingen voor ons in petto. Op de eerste echo wilde je niet verschijnen. De onervaren verloskundige kreeg je niet in beeld. Maar een halve week later zagen we toch echt een hartje. Je was er echt.
Tijdens de 20-weken echo bleek je tot onze verrassing een jochie te zijn. Dat we ook jongens konden maken, dat hadden we niet verwacht! De rest van de echo bleek minder leuk. Dr. Zuurpruim werd steeds stiller en eindigde met de conclusie dat hij ‘een niet-goed-pluis-gevoel bij dit kindje kreeg’ en regelde snel een second-opinion-echo in het WKZ. Score: één klompvoet, één extra holle ader bij het hart, iets verweidde nieren en een slagader minder bij de navelstreng. Los van elkaar geen onoverkomelijke afwijkingen. Maar tja, in combinatie met elkaar zou het op een syndroom kunnen duiden. Toch maar een ruggenprik dan en een paar weken in spanning. Tot we op een Spaans eiland het verlossende telefoontje kregen: geen syndroom. We konden weer ademhalen en verder met zwangeren.
Een paar maanden later. De uitgerekende datum komt in zicht en jij lijkt geen haast te hebben. Met je hoofd in m’n ene zij en je billen in de andere lijk je heerlijk dwars je plek gevonden te hebben. Een dwarsligger. Als dat zo blijft wordt natuurlijk bevallen lastig. Zeg maar onmogelijk. H. en ik proberen alles om je te laten draaien. Elke avond proberen we je aan het draaien te krijgen door Chinese wierookstokjes tegen een accupunctuur-punt op mijn kleine teen te houden, lig ik op m’n kop tv te kijken, trek baantjes in het doelgroepenbad en probeert de gynaecoloog je –met harde hand- te draaien. Maar ook dit mocht niet baten, het levert alleen een blauwe buik op. Op 18 augustus breken de vliezen en kom je in de operatiekamer overdwars uit de keizersnee in mijn buik. Met moeite, want je hoofd zit vacuümgetrokken in mijn baarmoeder en eenmaal eruit heb je de eerste minuut ook nog moeite om op gang te komen. Maar je redt het. Je huilt. Je beweegt. Je leeft en je bent lief. En snel weg. Want jij moet nog een uurtje de couveuse in en ik moet worden dichtgenaaid.
Nog net geen 24 uur oud, krijg je je eerste gipsen pootje. Want die rechtervoet staat inderdaad behoorlijk scheef. ‘Maar’, zegt de orthopeed, ‘hij is goed redresseerbaar.’ Een opluchting. Dat gaat helemaal goed komen met dat gekke voetje van je.
Met gips en al mogen we drie dagen later naar huis. Het gezin is compleet. Het thuiskomen een feest. En volgens de kinderarts ben je helemaal gezond. Alleen dat voetje is nog over. Ik begin langzaam een beetje vertrouwen te krijgen.
Tot H. mij een week later -op zijn verjaardag- wakker maakt na een middagdutje.
‘De uitslag van de hielprik is helemaal niet goed.’
Beng. M’n hart in mijn keel. H. heeft een brief van het RIVM in zijn handen waarop staat dat de uitslag op de schildklierziekte ‘dubieus’ is. Je moet opnieuw geprikt worden. Het hoeft nog niets te zeggen. Maar na het weekend zitten we toch weer in het ziekenhuis. De waarde van het schildklierhormoon is niet oké. Nog niet zo slecht dat er al problemen zijn met de ontwikkeling van je hersenen, maar wel afwijkend genoeg om verder onderzoek te doen. We mogen daarom in het ziekenhuis blijven. Echo’s, scans en heel veel prikken later blijk je in ieder geval een schildklier te hebben. Blijkt hij op de goede plek te zitten en blijkt hij te werken! Alleen iets trager dan normaal. Iets om in de gaten te houden, maar niet iets waar we nu iets tegen moeten doen.
En passant is in het ziekenhuis nog wel een hartruis geconstateerd, die wijst op een gaatje in het hart. Ach, een gaatje, dat kennen we al van je zus. En dat bleek toen ook reuze mee te vallen.
Maar als we een paar weken later bij de cardioloog zitten en hij ons serieus aankijkt weten we al dat het mis zit. Geen één gaatje in je hart, maar drie, waarvan één grote. Een serieuze afwijking, waarvoor je hoogstwaarschijnlijk binnen enkele weken moet worden geopereerd. Dit is de mokerslag die blijkbaar nog moest komen. Die avond zitten we compleet verslagen op de bank. De koek is op. We trekken het niet meer. De paniek is groter dan hij tot nu toe is geweest. Een hartoperatie voor ons jochie. Veel enger kon het niet worden.
We zijn inmiddels drie maanden verder. Je schildklierwaardes zijn uit zichzelf naar normaal bewogen en je bloed hoeft niet meer zo vaak geprikt te worden. Je hart doet het beter dan de cardioloog had kunnen denken. De operatie is op de lange baan geschoven en de volgende controle staat pas over 5 maanden gepland. Je voet staat inmiddels mooi recht en je gips is een brace geworden die er een paar uur per dag af mag. Het gaat goed. Je groeit als kool en je bent een vrolijk, vriendelijk, makkelijk en superlief mannetje.
En nu heb je dan dat scheve hoofd. Waarschijnlijk heb je te veel op je rechterkant gelegen. De kant van je gips. Want die kant is behoorlijk plat. En natuurlijk hebben we de afgelopen weken geprobeerd het te verhelpen. Door je op je linkerkant te leggen. Door je vooral links te stimuleren. En het lijkt echt wel wat minder scheef te zijn geworden.
Maar ook dit mocht niet baten. Toen je hoofd maandag door de hoofdendokter werd gemeten, bleek je (met een ODDI-score van 111,6) aan de hoge kant van de categorie ‘ernstig’ te zitten en kom je in aanmerking voor een redressiehelm.
De hoofdendokter benadrukt ons dat zo’n scheef hoofd geen ernstig medisch probleem is, maar slechts een cosmetische afwijking is. En dat ze bij deze scheefheid normaal gesproken een helm aanraden. Maar omdat jij al zoveel hebt, we dit echt zelf moeten beslissen.
En zonder overleg weten wij genoeg. Die helm moet er ook maar komen. Als je net zo ijdel wordt als je vader en net zo kaal als je beide opa’s ben jij later niet blij met een scheve kop. En zonder helm zullen wij ons de komende weken blijven afvragen of jij wel op je goede kant ligt en of we wel de goede beslissing hebben genomen.
En zo zit ik deze week opeens een folder van de helmenmakers te lezen. Dat er in Nederland ieder jaar circa 20.000 kinderen worden geboren met een ‘schedelafwijking’. Dat 25% daarvan niet spontaan heelt en in aanmerking komt voor een redressiehelm. Maar natuurlijk zit jij daar bij.
Een half jaar, 23 uur per dag een helm op. Het is het minst ernstige probleem van de afgelopen maanden. Maar dit keer wel nogal zichtbaar.
Goh jongen, je hebt het ons niet makkelijk gemaakt het afgelopen jaar. En als ik dit over zou kunnen doen……. dan zou ik het zo weer doen! Sterker nog. Ik zou er stiekem nog wel zo één willen! Met of zonder helm.

Horeca-momenten

2009-12-02T22:28:00.001+01:00

Ik werk op een groot kantoor met veel mannen in grijze pakken. Voor mijn collega’s is het belangrijk dat ze goed leren omgaan met klanten. Dat ze goede gesprekken voeren, interesse tonen, dat ze leren luisteren en dat soort basale dingen. Zodat hun klanten zich gewaardeerd voelen en blijven terugkomen. Daarvoor krijgen ze dure cursussen en gaan ze tegenwoordig zelfs met Herman den Blijker koken voor klanten. En onlangs kreeg een groep grijze pakken een lesje gastvrijheid van een hotelgoeroe. Want in de horeca weten ze tenslotte hoe het moet.
Zo was ik laatst samen met vriendin D. in een –volgens Iens.nl- bedwelmend hippe nieuweling. De avond verliep voorspoedig. We konden snel aan tafel, dronken lekkere drankjes, hadden goede gesprekken en goed eten. We werden vriendelijk bediend door een redelijk aantrekkelijke ober. We waren in ons nopjes. En alhoewel D. niets meer wilde, besloot ik toch voor de crème brulee te gaan. En ook die was goed! Het liefst had ik het schaaltje nog willen uitlikken, maar heus ik hield me in. De vriendelijke ober kwam langs en wierp een blik op onze tafel “zo” zei hij terwijl hij het schaaltje afruimde, “dat ging er wel in zo te zien, wil je er nog één?”. Ik zag een denkwolk boven zijn hoofd hangen met “vuilnisvat”. Ik keek naar D. en keek naar de opeens iets minder aantrekkelijke ober. “Wat een rare opmerking” zei ik en keek hem verbaasd aan. Hij droop af. En kwam niet meer terug. D. en ik hadden eigenlijk nog wel wat drinken gebliefd, maar de bediening was blijkbaar klaar vanaf dat moment.
Een tijdje later zat ik bij mijn favoriete restaurant in Amsterdam (wat mij betreft zeker een bedwelmend hippe nieuwkomer). Ook hier goed eten, goede gesprekken, redelijk aantrekkelijke bediening en in ieder geval een briljante omgeving. Hier kreeg ik halverwege het diner de vraag of “het eten een beetje binnen te houden was”. Ja ja, it’s a fine line tussen vriendelijk gastvrij en te amicaal. Horeca is ook een vak.
Nog eentje dan. Een horeca-momentje. Afgelopen zaterdag kwamen we onverwacht terecht in een Zandvoorts restaurant aan zee. Ergens uit een vaag verleden herinnerde ik mij dit restaurant als plek voor patjepeeërs en penoze, maar voor deze zaterdag een prima plek voor een snelle hap. Met vier volwassenen en vier kinderen gingen we aan een tafel voor zes personen zitten. We dronken lekkere wijn, hadden goeie gesprekken, aardig eten en de kinderen zongen “waanzinnig gedroomd” en “Klik klak”. Zo’n twee uur later gingen we weg. We werden uitgezwaaid door de vriendelijke ober en we reden terug naar Utrecht met een glimlach en een warm vakantiegevoel.
Maar waar ‘t ‘m nou echt in zat die avond dat krijg ik niet in woorden. Het was een gevoel, een sfeer. Het was iets wat misschien niet aan te leren valt maar wat je gewoon moet hebben. Het was gewoon gastvrijheid.

Short story 3:Terug

2009-11-24T22:57:00.002+01:00

Nieuwe poging voor de Trouw "Schrijf je in de krant"-wedstrijd. Dit keer voor het thema "Mijn Ex".

Terug
Ze is vroeg. Het is nog geen twaalf uur. Lizzy loopt naar het tafeltje achterin het café. Het is nog vrij. Ze bestelt een cappuccino, pakt een Viva en installeert zich op haar post. Hij is er nog niet. Hij komt meestal rond kwart over twaalf. Behalve vorige week. Toen wachtte ze tot drie uur. Maar geen Luuk.
Als ze opkijkt verschijnt hij in de deuropening. Luuk, de man die ze zes jaar geleden ontvluchtte. Wat ziet hij er goed uit. Hij loopt direct naar de tafel bij het raam, zijn vaste plek. Hij zal straks een verse jus en een club sandwich bestellen. Hij is een gewoontedier. Nog steeds.
De zes jaar zonder hem verdwijnen als ze naar hem kijkt. Het is zo vertrouwd hem te zien zitten, alsof ze gisteren nog samen waren. Terwijl er zo veel is gebeurd sinds ze haar spullen pakte, haar kasten leeg haalde en het huis verliet.
Wat voelde ze zich vrij. De stress had plaatsgemaakt voor een euforisch gevoel. Het schuldgevoel dat hier en daar opdook dronk ze weg. Haar nieuwe leven in de stad en de baan in de club waren verder één groot feest. De eerste maand. Daarna kwam het monster dat in haar huisde terug. De avonden waren beter dan de ochtenden. Dan voelde ze zich lichter, kon ze weer werken, mensen bedienen, feesten, drinken. De coke was een ontdekking; de euforie was terug. Geluk was wel maakbaar.
Ze had zichzelf vier jaar lang voor de gek kunnen houden en bezorgde blikken genegeerd. Ze had het in de hand, zou ieder moment kunnen stoppen. Maar waarom zou ze.
Ze schrikt op uit gedachten als Luuk haar kant op komt. Haar hart klopt in haar keel, ze duikt in haar tijdschrift. Hij pakt een krant uit het rek achter haar en loopt terug naar zijn tafeltje. Ze kan nu naar hem toelopen en het uitleggen. Waarom ze wegging, dat ze zichzelf kwijt was. Hij zal het snappen. Hij zei altijd al dat ze haar verleden niet had verwerkt. Dat ze daar last van had. En hij ook. Maar ze geloofde hem niet. Daar lag het niet aan.
Ze heeft het zelf moeten ontdekken en de zoektocht is nu bijna klaar. Bijna alles uit het verleden is opgeruimd. Maar haar schuldgevoel naar hem nog niet. Haar groepsgenoten hadden gezegd dat ze hem moest opzoeken. Maar het was toeval dat ze hem een paar weken terug het café zag ingaan. Ze liep hem achterna maar durfde niet. Hij bleek hier elke week te komen lunchen. Gewoontedier. Al zes weken zoekt ze de moed hem aan te spreken. Hij wordt iedere week mooier. Hij snapt het vast. Hij kent haar. Hij is de enige die haar ooit echt heeft begrepen.
De deur van het café gaat open. De vrouw die lachend binnenkomt loopt recht op Luuk af. Ze is zwanger. Zodra hij haar ziet, licht zijn gezicht op. Hij kust haar buik en staat snel op om een stoel voor haar te pakken.

Gemengd

2009-10-04T11:53:00.001+02:00

Zeggen dat je “heel erg voor gemengde scholen bent” is bijna zoiets als zeggen dat je “enorm tegen onrecht bent”. Je opent er niet echt een discussie mee. Dus dat ga ik ook niet doen. Keet zit tenslotte ook op een gemengde school. Lekker verantwoord en ook nog dichtbij.
Keets vriendengroep is sinds ze naar school gaat behoorlijk gegroeid. En onze vriendengroep trouwens ook. Er gaat een wereld voor je open als je kind naar groep 1 gaat. Er blijken opeens veel meer kinderen in de buurt te wonen dan je dacht. En andere ouders blijken ook best leuke mensen te zijn. Sommige dan.
Je leert tijdens de eerste dagen op het schoolplein meer over de wijk dan ooit tevoren. En je wordt geconfronteerd met karaktereigenschappen die je niet had gezien sinds je zelf als kind op het schoolplein rondliep. Alhoewel mijn school een echte witte school was. Bij ons had je geen allochtonen, zelfs geen adoptiekinderen. En hoewel ik nu al jaren trots in een gemengde wijk woon, het enige contact dat ik met mijn Turkse of Marokkaanse buurtgenoten heb, is via de buurtsuper of de groenteman. De schoolcarrière van Keet biedt mij dus mooi nieuwe kansen tot integratie.
Tijdens mijn eerste weken op het schoolplein werd me al snel duidelijk dat de kinderen van Keets school grofweg in drie groepen zijn in te delen. Voor het hek staan de ouders van de eerste groep: voornamelijk moeders. Ze staan bij hun brommer, roken shag en hebben hun haar geverfd, bijvoorbeeld in een rode kleur die meer lijkt op paars. Ze zien er ouder uit, maar zouden zomaar acht jaar jonger kunnen zijn. Op het schoolplein staan de andere twee groepen: de ouders van Khalid, Tugra en Yusef en dan heb je nog de groep tweeverdieners. Daarvan kende ik er al een paar. Die waren ik en mijn oogkleppen tenslotte al tegengekomen op de kinderopvang en in de speeltuin.
Inmiddels zijn we een jaar verder. Keet zit in groep twee. Keet vindt het niet meer dan normaal dat sommige moeders hoofddoeken hebben. Ze vertelde vorig jaar doodleuk dat Tugra’s piemels “was afgesneden” (volgens Keet en Yulai heeft hij dat ook in de klas gedemonstreerd) en ze weet dat vorige maand het Suikerfeest was. Maar met mijn eigen integratie is het nog steeds treurig gesteld. Op weg naar het schoolplein loop ik zo snel mogelijk langs de delegatie “Frans Bauer” rechtstreeks naar “mijn eigen soort”. Soms maak ik een praatje met K., één van de “Marokkaanse” moeders uit Keets klas. Maar ik ben opeens verlegen als ik naast haar sta. Weet opeens niet meer van de koetjes en kalfjes. En dat alleen omdat ze een hoofddoek draagt. Want K. woont al langer in Utrecht dan ik. En Ali, de lieve en meest geëmancipeerde vader uit de klas, heb ik ook al tijden niet gesproken.
Ja, ik ben heel erg voor gemengde scholen. Alleen ben ik nog niet zo goed in mengen.

Short Story: Tussenstop

2009-09-13T16:06:00.008+02:00

Met Naar huis de Volkskrant verhalenwedstrijd gewonnen. Hieronder een poging voor de Trouw.

Tussenstop
Zenuwachtig is hij niet. Licht gespannen eerder, opgewonden misschien. Hij rijdt naar de enige vrije pomp op het benzinestation. Hij is ruimschoots op tijd, de conferentie begint pas over een anderhalf uur. Hij had later van huis kunnen gaan. Had de tijd moeten nemen om te ontbijten. Als hij een uur voor aanvang aanwezig is, is het goed. Dan kan hij aan de ruimte wennen. De mensen zien binnendruppelen, de laatste zaken met de organisatie bespreken.
Hij draait de benzinetank open, kiest euro 95, hangt de slang er in en kijkt voor zich uit.
Hij verwacht veel bekenden vandaag. Alle grote architectenbureaus en heel stedenbouwkundig Nederland zullen aanwezig zijn. Maar hij heeft er vertrouwen in. Hij is in vorm dit jaar.
Zijn tank zit vol. Hij loopt richting tankstation. Het is warm voor de tijd van het jaar. Een mooie dag voor zijn nieuwe pak.
“Kan het zo?” had hij vanmorgen aan Suus gevraagd.
“Nee.” Een lachend, slaperig gezicht keek hem aan. “Veel te mooi” en ze draaide zich weer om, om verder te slapen.
Hij loopt naar de broodjes. In de hoek naast de gehaktballen staat een man gekleed als keurslager, worsten te promoten. Waar je trekt in hebt zo vroeg. Hij pakt een broodje kaas.
“Pomp vijf en een broodje.” De caissière kijkt op een schermpje.
“Zestig euro vijfendertig alstublieft.”
Hij rekent af en loopt terug. Dan hoort hij een bekend geluid en staat stil. Dat joviale, dat Utrechtse accent. In een flits ziet hij zichzelf als jonge jongen. Opgelaten, warm. Op zoek naar een plek waar hij onzichtbaar kan zijn.
“Verse Spaanse worst, probeert u het ook. Heerlijke fuets, rechtstreeks uit Spanje.”
De worstpromotor heeft een groep vrachtwagenchauffeurs om zich verzameld. De dubbelzinnigheden schallen door het vertrek. Hij kijkt weg.
Het is ruim zes jaar geleden dat hij hem voor het laatst zag. Er was geen ruzie. Het liep gewoon zo. Het contact verwaterde langzaam. Een maand werd een half jaar, werd een jaar, werd drie jaar. Het werd steeds moeilijker contact op te nemen.
Hij beweegt naar de uitgang. Zijn benen zijn zwaar. Hij pakt een krant uit het rek bij de schuifdeur en staart naar de voorpagina. Mensen lopen langs hem naar binnen en naar buiten.
Zou hij hem wel herkennen? Hij heeft niet de illusie dat zijn vader zijn loopbaan gevolgd heeft. Zijn artikelen staan in kranten die zijn vader niet leest. Zijn optredens zijn bij omroepen waarvan zijn ouders het bestaan niet weten.
Hij voelt een hand op zijn schouder. “Mijnheer, gaat het wel met u?”
Hij kijkt op, recht in het gezicht van zijn vader. Herkenbaar, vertrouwd.
“Johan. Jochie.” Zijn vader kijkt onthutst.
“Pap.”
Hun blikken klinken zich vast. Uit hun monden komen geen woorden. De geluiden van het benzinestation klinken ver weg. De worst in zijn vaders linkerhand zakt langzaam naar beneden. Hij voelt zich ineens een complete aansteller in zijn maatpak en een mond vol tanden. Zijn vader is de eerste die iets zegt.
“Wil je een stukkie worst jongen?”

Vakantiestress

2009-08-12T22:59:00.003+02:00

Ik hou van vakantie. Van reizen, vliegtuigen, treinen, andere landen, vreemde culturen, campings, hostels, en zo blijkt nu: ook van kindvriendelijke vakantieparkjes met zwembad.
Toch was ik tijdens mijn laatste vakanties, hoewel fantastisch ingevuld, niet op mijn gelukkigst. In 2006 ontdekte ik in Bali dat ik nodig aan mezelf moest werken en lag gestrest onder een palmboom. In 2007, Griekenland, was dat proces nog gaande en bleek dat aan jezelf werken dieper gaat dan ik kon bevroeden. En vorig jaar in Frankrijk moesten er nog een paar losse eindjes aan elkaar worden geknoopt. Tijdens onze vakanties kwam dit alles er in volle overgave uit. En zo wist ik ook ons romantische weekendje Madrid aardig te verknoeien.
Maar dit jaar was alles anders. Ik ben tenslotte herboren. Ben angsten aangegaan, heb dalen overwonnen en zo mezelf opnieuw ontdekt. Bovendien heb ik geleerd dat zeker de helft van de mensen die op vakantie gaat enige vorm van stress ondervindt, dus ook daar zal ik me niet door van de wijs laten brengen. Om ook die gebruikelijke vakantiestress te beperken had ik me degelijk voorbereid. Vluchten geboekt, appartementen geregeld. Alles gedocumenteerd, al een weekje eerder vrij genomen. Hoe georganiseerd kun je zijn. Dat was blijkbaar ook de nieuwe ik: “Miss organised”. Ik, die stoere, die van “wat we niet bij ons hebben lenen we van de leuke buurjongens”.
En zie hier hoe relaxed ik op dit moment op mijn balkonnetje in Portugal zit. Laptopje op schoot. Biertje naast me. Vakantie zoals vakantie hoort te zijn. Lopen is slenteren geworden, ontbijten uit eten.
Ik kan het weer! Vakantie vieren!
Het is deze zomer maar één weekje misgegaan. Maar gelukkig hebben we van die week de foto’s nog. Want hoewel ik lichamelijk wel in Portugal was aangekomen, mijn ziel wilde nog niet meekomen. Ik zat nog in mijn eigen hoofd en was me continu aan het afvragen hoe ik me voelde, óf ik al iets voelde. En ja! Daar was het: het “waar-moet-ik-naar-toe-met-mijn-lijf-gevoel”. Surprise, surprise: self fulfilling prophecy in vol ornaat.
Dit was niet de bedoeling. Ik had geen heimwee, vliegangst, smetvrees of angst voor vreemde dieren. Maar wel buikpijn. En toch: ik wilde hier wel zijn, en niet liever in Utrecht. En ik wilde zeker geen vakantiefobie. Deze vicieuze cirkel moest doorbroken worden. Dit ging me niet nog een jaar gebeuren. Als het niet goedschiks ging, dan maar kwaadschiks. Ik kon me best een steuntje in de rug permitteren.
Dus zo kon het gebeuren dat er op een dag een Portugese dokter in mijn luxe appartement zat. Hij keek me serieus aan, stelde aardige vragen, mat mijn hartslag en bloeddruk, schreef een receptje uit en toverde voor de eerste dagen een paar blauwe pilletjes uit zijn binnenzak. Advies: voor het slapen gaan één hele nemen en daarna in geval van nood een kwart of half pilletje. En het hielp. Ik sliep die nacht als een roos tot 9 uur uit. En SLAAP was blijkbaar een wondermiddel. In de dagen daarna heb ik af en toe een kwart pil genomen, maar mijn wonderbaarlijke genezing ging snel. De cirkel was doorbroken en de pillen na een paar dagen niet meer nodig. Ik was trots op mezelf.
Het wordt wat warm op ons balkonnetje. Tijd om naar het strand te gaan. Tijd voor verse sardientjes. Ik wou dat we een paar weken bij konden boeken.

Nieuw! Short story: Naar huis

2009-07-19T10:42:00.004+02:00

Het bloggen is er een beetje bij ingeschoten, sinds ik me ook op schrijven van korte verhalen heb gestort. Onderstaande "short story" heb ik ingestuurd naar de Volkskrant Reizen- Verhalen-wedstrijd. Dit keer dus geen persoonlijk verhaal, maar het eerste stuk fictie op mijn blog!

Naar huis

“Binnenkort rechts afslaan.” Ik kijk met een schuin oog naar het navigatiesysteem. Nog 94 kilometer te gaan. Aankomsttijd 23.54 uur. Ik neem de afslag en draai de A2 op. Marleen ligt in de stoel naast me. Ze slaapt. Achterin hangen de kinderen met openhangende monden in hun riemen. De snelheidmeter wijst op 150. Ik moet inhouden; je mag hier maar honderd. Na de ruim 1.000 afgelegde kilometers van vandaag ben ik nu als een paard dat de stal ruikt. En de beats van de danceplaat zwepen me verder op. Wat een verademing na een hele dag die goedkope shit van K3 en Mega Mindy.
Marleen beweegt. “Mag die herrie af?” klinkt van de stoel naast me.
Ik knijp in het stuur en kijk haar niet aan. Half twaalf moeten we ook wel kunnen redden als ik doorrij.
“Ik dacht dat je sliep.”
Ze rommelt in de doos met Cd’s en vist er iets uit.
“Norah Jones doen?”
Haar handen hangen boven de Cd-speler, maar ze wacht niet op antwoord. Haar wijsvinger klikt op open en plotseling is het stil in de auto.
“ ‘t gaat voorspoedig hè, de reis. Trek je het nog?” vult Marleen de stilte.
“Prima. We zijn voor twaalven thuis.”
Norah verdwijnt in de Cd-speler en vult de auto. We kijken allebei zwijgend over de weg. We zijn uitgepraat.
“Wat is het hier toch veranderd, rond Utrecht. Zo met die A2. Over een paar jaar herken je het niet meer terug.” Uitgepraat of niet, Marleen weet altijd wel iets te zeggen. Heeft altijd woorden paraat om stiltes te vullen. Als ik af en toe knik is het genoeg.
Ze neuriet en kijkt achterom naar de meiden.
“Wat slapen ze lekker hè. En wat hebben ze het goed gedaan die lange reis. Alleen bij Metz was het even huilen. Maar verder…”
“Huh huh,” mompel ik. Wat doen ze het goed. Haar favoriete zin van deze vakantie.
Ik pak mijn mobiel. Eén ontvangen bericht. Ha, misschien wil Menno nog een biertje drinken zo. Ik klik het bericht open. KPN. Welkom in Nederland. Nog geen reactie van de jongens. Ze hadden me natuurlijk ook nog niet thuis verwacht.
“We kunnen nog wel even in de tuin zitten als we thuis zijn. Hebben we nog iets aan de avond” babbelt ze verder. “Ben benieuwd hoe de planten het doen.”
Daar zijn we ieder jaar benieuwd naar. Er is mij bij thuiskomst nog nooit iets schokkends opgevallen in de tuin. Ik druk het gaspedaal steviger in.
We naderen Amsterdam.
“Toch jammer dat we eerder terug moesten. Hopelijk kun je de boel nog een beetje redden op je werk morgen.”
Ik kijk haar niet aan als ik antwoord dat ik ga proberen te doen wat ik kan om de klant te behouden. Ik mompel dat dat het minste is wat ik kan doen.
Ik zal morgen gewoon om 8.00 uur de deur uitgaan. Pak aan, strop om. Ze zal niets aan me merken. Ze zal het begrijpen als ik laat thuis kom. Denken dat ik alles op alles zet. Pas op veilige afstand zal ik mijn stropdas afdoen en mijn pak verruilen voor een spijkerbroek.
Drie dagen heb ik nog. Drie dagen vrijheid. Drie dagen voor mezelf. Daarna ga ik weer aan de bak, als ideale werknemer en echtgenoot. Maar morgen nog niet. Morgen begint mijn vakantie.

Ploeteren

2009-05-05T22:55:00.002+02:00

Soms heb je zo’n dag waarop je je gewoon rot voelt. Soms duurt het een week. Of langer. Soms weet je waar het aan ligt. Soms niet. Dan voel je dat er wat is, maar kijk je gewoon over de oorzaak heen. Ook al staat hij voor je neus. Althans dat heb ik nogal eens.
Maar nu niet. Nu voel ik me goed. Nu lach en straal ik zeker al weer twee weken. Zelfs als mijn auto een lekke band blijkt te hebben.
Maar goed. Op die dagen dat ik het leven ingewikkelder vind, helpt het om te weten dat je niet de enige bent die door het leven ploetert. Ik zie eigenlijk iedereen om heen zoeken, vinden, kwijtraken, vasthouden en loslaten. En dat maakt dat je je eigen gedachtespinsels weer wat kunt relativeren. Het hoort er blijkbaar bij.
Op zo’n ploeterdag kun je beter niet gaan Twitteren. Want op Twitter lijkt het leven altijd goed te gaan. Op Twitter heeft iedereen een leuke Koninginnedag gehad. Op Twitter zitten we allemaal bij mooi weer wijn te drinken op het terras en hebben onze kinderen alleen maar leuke kanten. Als je Twittert lacht het leven je toe. Op Twitter wordt niet geploeterd. Twitter is de etalage van het leven. Op Twitter heeft iedereen op jouw slechte momenten een leuker leven dan jij.
Daarom stel ik voor dat we naast Twitteren ook eens met zijn allen gaan Ploeteren. Op www.ploeter.com. Een plek waar je heen kunt als je je liever onder je dekbed wilt verstoppen (wat dan eigenlijk niet helpt). Waar je je hand kunt uitsteken. Waar iemand je hand kan vastpakken en zeggen dat het wel meevalt.
Zo’n Ploetersite kan er dan ongeveer zo uit komen te zien:
Me Sta nu bij het graf van I. Veel bloemen. 13 april 14.32 uur
Me Ben op weg naar begraafplaats. Zitten enorm te brullen in de auto. 13 april 14.00 uur
XX Kogel is door de kerk. We gaan toch scheiden. Kinderen inlichten. 12 april 10.57 uur
YY Kuthormonen zouden bijna mijn relatie verpesten. 12 april 09.39 uur
ZZ Voel me rot en alleen en niemand belt me 11 april 22.13 uur
PP Ben toch niet (meer) zwanger ;-( 11 april 19.54 uur
QQ Help! 11 april 17.42 uur
XX Probeer huwelijk te redden, maar weet niet hoe 11 april 13.18 uur

Of zullen we maar gewoon in ons eentje blijven doorploeteren. Tot we er weer vertrouwen in hebben. Tot we weer klaar zijn om onze grappigste, slimste en hipste kant in de etalage te zetten. Tja. Boeiend. Al dat getwitter. ’t Is net echt.

Klein

2009-04-28T22:29:00.002+02:00

Keet heeft vorig jaar voor haar vierde verjaardag een poesje gekregen. Ze heet Toekie. Ik vond Poef wel een leuke naam, maar Keet niet. Dus nu heet ze Toekie Poef. Toekie is van juni, dus nog geen jaar oud. Een maand geleden ontdekten we dat Toekie verliefd was. We signaleerden haar nogal vaak met een grote rode kater uit de straat. Op een ochtend lag ze op het balkon onder de rode kater. Wij vonden dat allemaal erg grappig.
Vorige week voelden we dat Toekie wel erg grote tepeltjes had voor zo’n klein poesje. Tijd voor wat googelen en voor een afspraak met de dierenarts. Een poes blijkt slechts twee maanden zwanger te zijn. Er kunnen bij de bevalling dingen mis gaan en het zou mooi zijn als je de poes binnen kunt houden. Geef haar een plekje waar ze zich kan terugtrekken, bijvoorbeeld een kartonnen doos van 50 x 50 centimeter. “Definitely” tijd voor een bezoek aan de dierenarts. Ik moet me als een gek gaan voorbereiden op dit gebeuren.
Vrijdagochtend: Keet, Toekie en ik staan in de kamer van onze dierendokter. Die we sinds de dood van Poezie, vier jaar geleden, niet meer hebben gezien.
“Dit is Toekie, ik denk dat ze zwanger is. We hebben haar betrapt onder een rode kater en nu heeft ze hele grote tepels.”
“En je hebt er niet aan gedacht om haar de pil te geven?”
“Uh, nee.”
“Is ze krols geweest?”
“Ik denk het wel. Ze lag onder die rode kater.”
De dierenarts voelt aan Toekie en bevestigt ons vermoeden.
“Is ze al geënt?”
“Nee…..”
“Wormenkuur?”
“Ook niet.”
“Zullen we Toekie maar even helemaal checken nu ze hier toch is?”
“Dat is misschien wel een goed idee.”
De dierenarts kijkt in Toekies oren, en voelt in haar nekje.
“Dat bandje zit wel erg strak.” Ze doet hem los. “Ach poesje toch, dat is beter hè. Ja ja, ze groeien. Thuis maar even een extra gaatje maken in dat bandje.”
Er volgt een hele uitleg over de anticonceptiepil, entingen die niet direct na de bevalling mogen en wormenkuren en de volksgezondheid. Ondertussen waarschuwt de dierenarts dat Keet niet met haar mond tegen de behandeltafel mag staan. Ik probeer me te concentreren op alle instructies die ik krijg. Want één keer een nestje kittens is heus wel leuk, maar ook genoeg. En de volksgezondheid vind ik ook belangrijk. Ik krijg een tasje met wormenkuur en pil mee. Gelukkig staan de instructies op de etiketjes. Dat van die entingen moet ik maar onthouden.
Een kwartier later en tien centimeter kleiner, sta ik weer buiten met Keet, de poezenreismand en een boekje van “Jan Jans en de Kinderen bij de dierenarts.”
Ik besluit dat we die controleafspraak bij de tandarts nu ook echt maar weer eens moeten maken.

Het mooiste meisje van de klas

2009-03-29T20:52:00.002+02:00

Beste Jaap Jongbloed,
Ik was zes toen het mooiste meisje van de klas en ik vriendinnetjes werden. We zaten op onze eerste schooldag naast elkaar en waren vanaf toen beste vriendinnen. Ze was schattig, blond en klein en alle jongens waren verliefd op haar. Ze kon goed dansen en goed sporten. Ze zoende al met jongens, toen ik dat nog lang niet durfde. We waren dertien toen we als John Travolta en Olivia Newton John de eerste prijs wonnen van de lokale talentenjacht. Ik was John.
Toen we 16 waren, ging ze mee op vakantie naar Riccione. De Italiaanse jongens riepen haar na op de boulevard. Zij kwam gratis de dure discotheek in, en ik mocht mee naar binnen.
Daarna liepen onze paden steeds verder uit elkaar. Maar we verloren elkaar nooit helemaal uit het oog. Ik ging studeren in Utrecht en zij werken in een Amsterdams grand café. Ik stapelde er een studie bovenop, zij werd vertegenwoordiger. Ik vond mijn draai in wat ik deed, zij bleef zoekende. Ze vond het niet in Nederland, en zocht het in verre oorden. Werd “Gentil Organisateur” bij Club Med en belandde op exotische plekken.
Onze beider liefdeslevens verliepen in die tijd niet over rozen. We bleven allebei zoekende, daarin herkenden we elkaar. De verliefde jongens uit de klas zaten eigenlijk nooit in haar “league”. Het lukte haar altijd om met een verrassender exemplaar te komen. Op de middelbare school kaapte ze de langharige F. uit de hechte Molukse gemeenschap. In Amsterdam kreeg ze niets met de collega uit het grand café, maar met de getrouwde en twintig jaar oudere horecabaas.
Ook de zonnige oorden bracht haar niet het gewenste leven. Ze probeerde het nog een tijdje bij haar Amerikaanse vriendje in Lake Taho, bij haar vader in Rotterdam, toch weer bij Club Med en in de suburbs van Parijs.
We troffen elkaar niet vaak. Soms met maanden er tussen. Soms jaren. Soms kwam ze niet opdagen. Soms kwam ze toch. Uren later. Soms had ze toch maar even geblowd voor ze kwam. En toen hoorde ik heel lang niets van haar. Ze was opgenomen geweest. De combinatie van drank, drugs en de erfelijke manisch depressiviteit bleken bijna fataal. De eerste keer dat ik haar weer trof, zag ik een nerveuze, door de medicijnen opgezwollen vrouw met bruine tanden. We aten samen pizza en op de terugweg naar huis huilde ik heel hard.
Beste Jaap, het schijnt nu weer goed te gaan met het mooiste meisje van de klas. Zij woont in Suriname. Afgekickt van drank en drugs is ze haar nieuwe liefde achterna gegaan. Ze gaat over drie weken trouwen. Een happy ending after all? Haar prins op het witte paard is een oudere man met snor en gleufhoed. Een man met zeven kinderen in Suriname en Nederland. Ik hoop dat hij lief voor haar is. En blijft.
Wat denk je: zou dit mijn mooiste meisje uit de klas goeie televisie kunnen opleveren?

Virus

2009-03-11T21:29:00.001+01:00

Het begon een tijdje terug. Toen ik weer een keertje in de kroeg was op vrijdagavond. Ik was met rokers en ondervond voor het eerst de gevolgen van het nieuwe rookbeleid. Ik zat namelijk opeens alleen aan de stamtafel. De rokers stonden in de kou op het terras. Ik bleef niet lang alleen. Naast mij plofte een vage bekende uit mijn studentenverleden. Ik had hem niets te melden. Hij zag er nog precies uit als in de studententijd, slechts een paar kilo zwaarder. Hij vertelde wat hij zoal had meegemaakt de laatste jaren en er ontstond ook een gesprek over mijn recente verleden en daarbij behorende flashbacks. Een gesprek dat ik eigenlijk niet wilde (te persoonlijk), maar wat ik op de een of andere manier niet teruggedraaid kreeg. Opeens zei de vage bekende: “je zegt steeds zeg maar. Daar moet je eens mee ophouden.” Ik verwenste hem in stilte. Wat dacht die gast wel niet? Desondanks zette ons gesprek zich voort en betrapte hij mij op steeds meer “zeg maars”. Hij was irritant, maar had wel gelijk.
En sindsdien is er geen houden meer aan. Ik kan niet meer normaal naar mensen luisteren. Want ik blijk niet de enige die dit vaak zegt. En de vage bekende was niet de enige die het was opgevallen. Een paar weken later werd er in de NRC Next in de rubriek ‘taal voor de mensen’ ook een column aan gewijd. Hierin de uitleg dat we het zeggen omdat we “in het leven altijd graag een slag om de arm houden. O wee als je ergens aan gehouden zou kunnen worden.” Tja, dat kan zeg maar waar zijn. Maar is het dan nodig om het in bijna iedere zin te zeggen? Gaan we op Amerikanen lijken die overal “it’s like” of “you know” tussen proppen?
Ik mag dan wel neerlandicus zijn, ik ben geen taalpurist. Het maakt mij niet uit hoe je iets zegt, het maakt me niet uit of iemand taalfouten maakt. Als we elkaar maar begrijpen. Maar het “zeg maar-virus” laat me niet los. Ik leid er onder. Ik ben een dwangmatige zeg maar-teller geworden. Kan me niet meer concentreren tijdens mijn werk, omdat ook mijn collega’s het virus onder de leden blijken te hebben. Kan geen talkshow op TV meer kijken zonder te tellen. En zelfs tijdens mijn cursus “verhalen schrijven” gisteren zat de feedback van onze schrijfmeester vol met ZM’s. Zonde. Hij had een goed verhaal. De slag om de arm was niet nodig.
Ik sluit me bij mijn tussentijdse conclusie dus toch maar aan bij de “slag om de arm-verklaring”. Het lijkt er namelijk wel op dat hoe onzekerder iemand is, des te meer ZM’s er in een verhaal voorkomen. Heb je net op je poker-face geoefend en je blos onder controle wordt je getroffen door dit virus. Best balen.

Valentijnsdag

2009-02-15T23:13:00.002+01:00

Het was toeval dat we juist op 14 februari een date hadden. Maar dat we niet de enigen waren, dat was duidelijk. Als je uit eten wilt op Valentijnsdag, kan je dat beter niet op de dag zelf verzinnen.
We hadden het rijk alleen. Keet was net opgehaald door opa en oma en H. kreeg een migraineaanval. Al met al was het dus maar de vraag of deze “vrije avond” een romantische invulling zou krijgen. Maar na 1,5 uur slaap, slechte zaterdagmiddagtelevisie vanuit bed, chips en sinas, en wat twijfels, besloten we toch een poging te wagen. “Als het niet gaat, gaan we gewoon naar huis,” stel ik H. gerust. Zonder reservering op zak stappen we op de fiets en besluiten in de buurt wat te zoeken. Dichterbij en misschien meer kans op een tafel dan in de romantische binnenstad. Na afwijzing één in Oog in Al, fietsen we richting Kroeselaan. Langs de Jaarbeurs, Veilinghaven en restaurant Divinatio (moeten we nog een keer heen). We komen tot de conclusie dat dit fietstochtje al de moeite waard is, omdat we ons opeens toerist in eigen stad voelen. Dit stuk Utrecht is leuk.
We fietsen verder over de Veilinghavenkade en H. wijst me op de platbodems en de moderne appartementen. Omdat we naar rechts kijken, missen we bijna de Japanner op links. Hé Japanner? Ziet er best aardig uit en niet vol. En sushi is net wat we nodig hebben!
De opperjapanner van de tent (of is hij nou chinees?) heeft ook geen rekening gehouden met Valentijnsdag. Hij heeft het druk. Hij rent zelfs. Hij heeft zweetdruppeltjes op zijn bovenlip, heeft soms een lijst met reserveringen in zijn hand en soms een stapel bordjes. Maar hij heeft uiteindelijk wel een plek voor ons bij de bakplaat, waar nog drie andere stellen zitten. Daar hebben we ruimschoots de tijd om de chaos te aanschouwen. We zijn nu driekwartier binnen en niemand heeft nog gevraagd wat we willen drinken. We zijn niet de enigen waarbij niets gebeurd. De onrust en het ongenoegen van de gasten om ons heen is voelbaar. We komen er achter dat we in een “eat-as-much-as-you-can-Japanner” zitten. Een grote Utrechtse man loopt voor de derde keer naar buiten met zijn pakkie shag. Onze bakplaatgenoten krijgen langzamerhand een band. De avond wordt steeds grappiger. Maar een wijntje erbij zou wel leuk zijn.
Een dik uur nadat we binnen zijn krijgen we onze fles wijn, van de manager himself. Hij licht het yahtzeekaartje toe waarop we kunnen bestellen wat we opkunnen, “maar,” zegt hij er bij “verspilling wordt niet gewaardeerd”. Als je meer bestelt dan je opkunt dan betaal je één euro per stuk voor wat je laat liggen. De sushi smaakt goed. De teppan yaki van de bakplaat ook. De Japanner gaat steeds meer op een steengrillrestaurant lijken. H.’s migraine komt terug, waardoor we bijna die vierde ronde sushi alsnog moeten betalen. Alle ingrediënten voor een slechte avond waren aanwezig, en toch: het was de leukste Valentijnsdag ooit.

Trots

2009-02-05T21:49:00.003+01:00

Omdat het leven al ingewikkeld genoeg is, geven we labels aan mensen of stoppen we ze in een hokje. Zo heeft Keet al het label “tomboy”, heeft een hele groep Nederlanders het label “kut-marrokaan” en dacht ik altijd dat ik een zondagskind was. En als je maar vaak genoeg dat label hoort dan ga je er zelf ook in geloven. En grote kans dat je je er naar gaat gedragen.
Heb je eenmaal een beeld van iemand (of van jezelf), dan maakt het eigenlijk niet zoveel uit wat je doet, want wat je ook doet het bevestigd dit beeld. Als vriendin D. vlak voor vertrek haar koffer nog één keer checkt, is ze een controlfreak. Als M. dit op het laatste moment doet, bewijst dit wat een chaoot ze is.
Ik heb best veel geluk gehad in het leven. Mijn schoolloopbaan verliep altijd soepel, heb leuke banen, mooie reizen gemaakt en ben omringd door goede vrienden. Ik lijk altijd net op het juist moment op de juiste plaats te zijn. Ik ben een geluksvogel! Een zondagskind!
Ik heb dat wat ik bereikt heb nooit als bijzonder ervaren. Dat ik tijdens mijn werk bij een trainingsbureau als jongste van het team teamleider werd, ach ik was op het juiste moment op de juiste plek. Dat ik op mijn 19e twee maanden door Amerika trok, op mijn 24e drie maanden naar Griekenland kon en op het hoogtepunt van mijn carrière toch nog de ruimte kreeg om twee maanden door Zuidoost Azië te reizen. Tja, aan mazzeltjes ontbreekt het mij niet. Dat ik ook nu op mijn werk degenen ben die op het juiste moment door kan groeien, ook dat lijkt niet meer dan logisch. Bijzonder? Je bent een zondagskind of je bent het niet. Niks om trots op te zijn.
Maar nu ben ik het zat! Het is tijd voor een nieuwe visie. Want ik zie andere zondagskinderen om me heen die ik bewonder, die bergen verzetten en die het niet eens doorhebben. Die het zichzelf onnodig moeilijk maken en niet beseffen hoe bijzonder ze zijn. Wij zondagskinderen krijgen het misschien vergeleken met anderen ogenschijnlijk gemakkelijk voor elkaar, maar dat betekent niet dat het minder waard is. Het is juist speciaal!
Ik had al het vermoeden dat ik toevallig ook ben gaan samenwonen met een zondagskind. Toen ik dat op een ochtend in bed verifieerde antwoordde H: “Ja…….… maar ik vind eigenlijk dat ik mezelf daarmee tekort doe.” En dat was eigenlijk precies wat ik niet onder woorden kon brengen.

-------------------------------------------------
Godfried Bomans schreef een sprookje "zondagskind". Zijn versie bevalt me ook wel!

Tomboy

2009-01-25T09:19:00.002+01:00

Als een meisje in de baarmoeder is blootgesteld aan grote hoeveelheden mannelijke hormonen, dan kan ze na de geboorte meer mannelijk gedrag vertonen. Ja, ja. En wij maar denken dat we er invloed op hadden. Toen ik zwanger was en we dachten dat we een dochter zouden krijgen, hoopten we dat het wel een stoer meisje zou zijn. Geen prinsesje. Bij ons geen roze in huis. Nee, zo’n stoere wilden wij. We zijn ruim vier jaar verder en we kunnen stellen dat onze wens is uitgekomen. Hoewel iedereen voorspelde dat de roze periode nog wel zou komen, hebben we ‘m bij Keet nog steeds niet gezien.
Vanaf dat ze twee jaar is heeft Keet al kort haar. Om haar toch niet te veel op een jongetje te laten lijken, hijs ik haar zo veel mogelijk in jurkjes en leggings. Geen roze jurkjes met roesjes en strikjes, maar overduidelijk jurkjes. Als ze groot is wil ze graag skateboarder worden, en haar eerste verjaardagspartijtje was een piratenfeestje. Volgend jaar een indianenfeest. Vuurwerk afsteken vindt ze absoluut niet eng en stoeien kan niet wild genoeg gaan.
De laatste weken is ze iets te veel doorgeschoten naar mijn mening. Als ik haar aanspreek als Keet (zo hebben we haar tenslotte genoemd) zegt ze: “nee ik ben Andere-ik en ik ben een jongen.” Jurken aantrekken gaat niet meer zo soepel. Vooral niet nu ze sinds een paar dagen weer terug is in haar piratenfase. En nu ze dezelfde Nike’s heeft als haar vader, krijg ik haar laarzen ook minder goed aan.
Wij dachten dus dat onze missie was geslaagd. Tot er deze week iemand bij ons was die er meer over wist te vertellen. Iets met testosteron en zwangerschap. Hij wist het niet meer precies, maar ik was getriggerd. Gister googelde ik tussen het piratenspel door de woorden “zwangerschap + testosteron + stress + meisje + jongensgedrag”. En jawel hoor, daar stond het. “Als een meisje in de baarmoeder is blootgesteld aan grote hoeveelheden mannelijke hormonen ..etc.” En testosteron wordt aangemaakt bij stress. Die was er wel tijdens de zwangerschap.
Dus al onze oude theorieën kunnen overboord. De kiem van dit gedrag is al heel vroeg gelegd. Waarschijnlijk in april toen I. zo nodig moest overlijden, toen we op mijn werk acht mensen moesten ontslaan, toen er een hooikoorts overheen kwam en mijn haar ook nog slecht was geknipt. Het komt dus niet doordat we zelf zulke stoere ouders zijn, doordat ik zelf niet een echt meisje-meisje ben. En niet doordat we haar een stoere naam hebben gegeven in plaats van Willemijn of Madelief.
Toen ik destijds aan de verloskundige vroeg of de periode van stress invloed zou hebben, stelde ze mij gerust en zei dat er in oorlogsgebieden ook gezonde kinderen worden geboren. Het zou geen invloed hebben op het kindje. Maar nu weten we beter. We hebben de tomboy die we altijd wilden. Ik hoop dat ik die drie leuke jurken voor deze zomer niet voor niets heb gekocht.

Bozig

2008-12-21T21:59:00.001+01:00

En daar sta je dan. Met een gillende dochter op straat. “ik wil niet deze kant op, ik wil alleen die kant op!”. Ze staat stokstijf op de stoep en is niet van plan om met me mee te lopen. Mijn altijd zo makkelijke dochtertje is veranderd in een krijsend schepsel en ik kijk hulpeloos om me heen. Wat te doen met dit schreeuwende kind? “Keet, kom op meelopen, we gaan naar huis.” Helpt niet. “Keet, kom op, Sarah is zo bij ons”. Helpt ook niet. Ik geloof dat dit zo’n situatie is waarin de gemiddelde moeder nu echt boos wordt en eens duidelijk laat zien wie de baas is. Ik doe nog een poging en voel me voor schut staan. Het zou een stuk makkelijker zijn om nu de andere kant op te lopen. Keet’s kant. Maar dat is geen optie. Ik snap ook wel dat dit krijsende prinsesje nu zeker haar zin niet mag krijgen. “Ik wil alleen wat ik wil!” en “ik wil nooit wat jij wil!” Oké, nog een poging dan maar: “Keet, ik word nu echt boos hoor!” Ja, ja net echt. Ik heb het gevoel dat ik een toneelstukje sta op te voeren. En boos worden zit nog niet in mijn repertoire. Dat had ik vorige week al ontdekt, tijdens mijn managementtraining. Daar moest ik in rollenspelen mijn boze kant laten zien. Althans, daar moest ik op zakelijk vlak mijn grenzen bewaken. En ik vond daar eigenlijk niet de manier die bij mij past. Ik oefende wat in steeds bozer worden, maar werd er niet bepaald blijer van. Net als bij Keet. Ik heb haar die middag uiteindelijk thuis gekregen. Maar een hele gezellige middag is het niet geworden. Zij bleef de grenzen zoeken en ik het bijbehorende gedrag, wat van opvoedende moeders wordt verwacht. Er kwamen nog een paar “ik-vind-jou-nooit-meer-liefs” voorbij en toen kwam manlief thuis. Die zag een bozige moeder zonder effect en een niet begrijpende dochter. Dit was niet de manier, niet mijn manier.
Navraag bij verschillende vriendinnen levert op dat andere dochters op de gang worden gezet, bij de kladden worden gegrepen of naar boven worden gestuurd. Grenzen worden gesteld, confrontaties aangegaan. Soms met huilende moeders tot gevolg. Welkom bij de club.
De volgende dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik heb een beetje haast, want moet op mijn vrije dag naar een bijeenkomst van mijn werk. Keet heeft geen haast en treuzelt. Ik vraag een paar keer of ze zich wil aankleden. Ik word genegeerd. Mijn hulpeloze gevoel dreigt op te komen. Ik hoor mezelf met een heleboel woorden en argumenten uitleggen dat ze zich nu toch echt moet aankleden. Opeens herinner ik mij de tip uit de cursus. Niet te veel uitweiden. Korte zinnen en af en toe een punt zetten. Stiltes laten vallen. “Keet je luistert niet en daar baal ik van.” Punt. Stilte.
Ze draait zich om. Zegt “oké” en maakt aanstalte zich aan te kleden. Ik val van mijn stoel. Waar een managementcursus al niet goed voor is.

Voelen

2007-12-25T20:59:00.003+01:00

Er zijn een paar plekken waar ik altijd aan I. moet denken. Het zijn op zich rare nietszeggende plekken. Zoals bij knooppunt Holendrecht op de A2. Of op de hoek van de Kroesenlaan. Of als ik met hardlopen de bocht om ga en langs het kanaal loop. Het zijn niet echt plekken waar iets leuks of bijzonders is gebeurd. Het zijn wel plekken waar ik of met haar een keer was, of zoals op de A2, met haar aan de telefoon hing. Maar goed, ik heb zo vaak met I. aan de telefoon gehangen. Zouden we op dat moment net iets bijzonders hebben besproken? Toen we langs het kanaal aan het lopen waren, hebben we het gehad over I's vriendin M. Die op ons altijd nogal neurotisch is overgekomen. Wat hebben we er die middag over besproken? Ik weet het niet meer. Ik weet wel dat het voor ons soms moeilijk te begrijpen was. En kijk ons nu eens. De een begint op haar 36e eens te begrijpen dat ze zelf misschien wel neurotischer is dan ze zelf wist. De ander is al weer twee jaar en acht maanden dood. Omdat ze haar eigen angsten niet meer onder ogen kon zien.
Twee jaar en acht maanden geleden. We zaten met een klein clubje aan een paasontbijt bij D. Niet omdat het Pasen was, maar omdat I. al een dag en een nacht verdwenen was en we toch ergens moesten wachten op nieuws. En dat nieuws kwam. Op H’s telefoon. Hij nam zijn telefoon op en ik hoorde hem zeggen “het is voorbij.” We vielen allemaal in elkaars armen. Ergens in de verte hoorde ik D. gillen en in mij klapte er een hele dikke kluisdeur dicht. Ik was leeg. Voelde niets meer. Was een lichaam zonder inhoud.
Als een robot ben ik de week daarna doorgekomen. Liet I’s ouders de rouwkaart van hun dochter goedkeuren en wist dat dat heel hard voor ze moest zijn. Ik schreef een speech voor de begrafenis en las ‘m voor. En wist dat dat heel moeilijk moest zijn. Ik zag haar kist de grond ingaan. Keek naar haar foto. En voelde niets. Ik wist wel dat het verdriet zou komen als ik daar klaar voor was en dat gebeurde ook. In de weken, de maanden en de twee jaren die volgden. Maar ik wist niet dat ik ook dichter bij haar angsten zou komen. En dat ik haar tweeëneenhalf jaar na dato alsnog beter zou gaan begrijpen. En dat ik meer kon voelen. En dat dat inderdaad heel beangstigend kan zijn. Dat gedachten met je aan de haal kunnen gaan. En dat je juist op dat moment je hand moet uitsteken naar iemand van wie je houdt. Dat je je blootgeeft op je meest kwetsbare moment. En dat je je daarna beter voelt en weer kan ademen en kan leven. Ik wou dat ik dit alles drie jaar geleden al wist. Ik wou dat ik dit nu met I. kon bespreken, nee kon doorvoelen.

Verbondenheid

2007-04-23T21:03:00.000+02:00

Soms lees of hoor je een zinnetje dat je even bij blijft en waar je af en toe over nadenkt of van leert. Zo was dat vorige maand de zin Stel het is oorlog, en niemand ging er heen, die ik tegenkwam in het boek “Uit je hoofd in het leven”. Er werd mee geïllustreerd hoe je (anders) met je eigen gedachten kunt omgaan. Zo galmde in H’s hoofd de laatste weken steeds de quote Can everybody stop getting shot!? (uit de film “Lock, stock and two smoking barrels”). En zo las ik op de site van mijn haptotherapiepraktijk dat haptotherapie gaat over leven in verbondenheid. Ook die bleef me een tijdje achtervolgen. Het klinkt zo mooi. Dat is wat ik wil. Dat ene zinnetje vat voor mij samen waar ik op moet letten. Want als je te veel in je eigen hoofd zit, niet eerlijk tegen jezelf en anderen bent over hoe je het eigenlijk wilt, dan kun je ook niet echt samen leven. Dan praat je over koetjes en kalfjes terwijl er eigenlijk hele andere dingen in je hoofd spelen.
Eind maart ging ik uit eten met K. Ik had geen zin, want zoals The Shins zingen there’s no connection. Geen zin is een understatement. Ik was gespannen toen ik naar K. fietste. En dat was ik eigenlijk al een paar dagen. Want mijn nieuw verworven inzichten, behoeftes en blootliggende gevoelsleven laten mij niet meer gaan met een dergelijke situatie. Dus moest ik een grote meid zijn en zeggen wat me dwars zat. Zodat er weer contact kan zijn. En natuurlijk werkte het ook zo. Terwijl we naar Restaurant Leen lopen, vertel ik met horten en stoten dat ik van haar baal en dat ik pissig ben (ha een nieuwe ervaring: boos zijn! Voelt best lekker eigenlijk). Al voordat we bij Leen zijn aangekomen is er al een heleboel verhelderd. We drinken eerst een biertje op het terras (eind maart!) en praten over de dingen die er toe doen in het leven. Over vriendschap. Over zorgvuldig met elkaar omgaan. Over lief zijn voor elkaar. Over echt oog voor elkaar hebben. Over leven in verbondenheid.
Maar zo makkelijk is het niet om te leven in verbondenheid. Dat zie ik bij mezelf en bij zo veel anderen om me heen. We verzwijgen dingen omdat het vaak eng is om te vertellen wat er echt in je omgaat. Omdat je gewoon gezellig wilt zijn en niet de chagrijn. Zelfs terwijl je heus wel weet dat het effect van je uiting positiever is dan het verzwijgen.
Ik ben aan het leren. Ik moet dit onder de knie krijgen, want mijn muur is gevallen. Ik kan me niet meer verschuilen. A stronger girl would shake this off in flight, and never give it more than a frowning hour, but you have had your heart decide….(alweer The Shins). Ik heb een harde leermeester gekregen. Mezelf. Ik wens iedereen op z’n tijd zo’n leermeester toe. Zodat er ook echt ruimte is voor koetjes en kalfjes.

Onderweg

2007-02-17T20:25:00.000+01:00

Je rijdt over de snelweg. Passeert een herkenningspunt en opeens realiseer je je dat je een heel stuk hebt gemist. Ergens anders met je gedachte, heb je op de automatische piloot een plek bereikt, zonder dat je weet hoe je er gekomen bent.
Deze zomer ontdekte ik ook dat ik op de verkeerde plek was beland. Dat ik in Bali was, dat klopte. Die reis hadden we geboekt en naar uitgekeken. Maar in plaats van relaxed onder een palmboom te liggen, lag ik op bed omdat ik me ‘niet zo lekker’ voelde. Een jetlag? Te weinig gedronken? Maar die opties pikte H. niet: “ga jij maar eens nadenken, want je voelt je de laatste tijd heel vaak ‘niet zo lekker’.” Ik plof neer op mijn hotelbed, niet wetend waar ik met mezelf naar toe moet. Maar ik ga nadenken. En realiseer me opeens wat ik voel: stress! M’n lijf staat stijf van de zenuwen. Langzaam begin ik me die week dingen te realiseren. Begin in te zien dat ik de afgelopen maanden misschien mezelf wat voorbij ben gelopen. Dat ik dingen ben gaan doen op H.’s manier in plaats van mijn eigen manier. Dat ik me meer naar Keet ben gaan schikken dan goed voor me was. En dat ik dit alles niet heb gecommuniceerd. Ik dacht namelijk dat ik alles prima op orde had. Alles onder controle. Alles goed geregeld. Voor iedereen. Maar misschien niet voor mezelf. En het gevoel ging die week niet weg. Iedere ochtend werd ik gespannen wakker. Something took over. Het was alsof een worm zich in mijn lijf had genesteld.
En toen moest ik dus wel gaan nadenken. En begonnen er wat kwartjes te vallen.
Altijd heb ik geweten dat je eerst moet zorgen dat je zelf gelukkig bent, voordat je anderen gelukkig kunt maken. Voor jezelf kiezen, dat is belangrijk. Dat was mijn geloof. Maar in Bali en in de weken daarna bleek dat ik iemand was geworden die ik nooit had willen zijn. Sterker nog, ik was veranderd in ‘my worst nightmare’.
Terug uit Bali begon mijn verdere zoektocht. Er werd mij gevraagd wat ik nou vooral leuk vond om voor mezelf te doen. Ik stond met mijn mond vol tanden. Ik kreeg de vraag wanneer ik voor de laatste keer boos was op iemand. Ik wist het niet. Ben eigenlijk nooit boos. Liet mijn eigen gevoel overschaduwen door begrip voor anderen. En zo gebeurde het dat er uiteindelijk maar een klein stukje van mezelf over was. Hoe was ik hier in godsnaam terecht gekomen?
Gelukkig hebben mijn eigen lijf en de worm, me hardhandig wakker geschut. De worm en ik zijn nog steeds geen vrienden, vooral niet omdat hij soms veranderd in een monster. Maar ik ga hem wel steeds meer waarderen (en accepteren?). En ik weet zeker dat we samen het monster kunnen uitroeien. De worm houdt me nu in ieder geval wakker tijdens mijn reis. Zodat ik zeker op de plek van bestemming kom.

Tanig

2006-12-08T20:52:00.000+01:00

Scène 1. Plaats: Italië, Adriatische kust. Een moeder zit te eten met haar twee tienerdochters.
Scène 2. Plaats: Oostenrijk, Tirol. Een camping en een ingesneeuwde caravan in Oostenrijk. De moeder, dochters en het vriendje van de oudste graven de caravan uit en zoeken de voordeur.
De moeder en de dochters doen het goed. Er is geen vader bij, maar met z’n drieën hebben ze het ook goed naar hun zin. “Ze komen niets te kort, ze hebben alles…”
Dacht ik.
En zo ben je opeens twintig jaar verder. En zit je tegenover een haptotherapeute. Die je redelijk voor de hand liggende vragen stelt over je jeugd. “Wat herinner je je vooral van die tijd? Wat voor soort kind was je?” De antwoorden zijn niet altijd even logisch en gestructureerd. Maar dat hoeft hier niet, ik zit niet op mijn werk, geef geen presentatie. Ik zeg vooral wat er aan herinneringen omhoog plopt. Eén van de dingen die ter sprake komt is een uitspraak van mijn vader: “Eerst denken, dan doen”. Vervolgvraag: “Heb je nu in je eigen gezin ook van die typische uitspraken die bij jullie gezinnetje horen?” Ik denk na. Geen typische uitspraken, maar wel onze geheime teken voor “luv joe”, ons eigen liedje, onze flauwe grapjes, onze belachelijke bijnamen, verbasterde woorden en zinnen. Onze eigen cultuur. We zijn wel ons eigen eenheidje, een eigen lichaam, dat lekker functioneert. Veilig en vertrouwd.
Mijn uur zit er op. Er is veel besproken. Ik fiets naar huis, rij vervolgens naar mijn werk en laat mijn herinneringen en gedachten even voor wat ze zijn. Maar gedurende de week spinnen ze als verdwaalde puzzelstukjes in mijn hoofd. We hebben zo veel verschillende dingen besproken en ook zoveel wat met elkaar te maken heeft. Het is druk in mijn hoofd. De gedachten gaan met me aan de haal. De puzzel is nog niet in elkaar gevallen.
Ik zie de moeder en de dochters weer, tijdens de vakanties naar Italië en Oostenrijk. Ik kijk naar ze, alsof ik er een beetje boven zweef. Het plaatje klopt niet. Het wringt. Het voelt geamputeerd. Het gezin is niet de eenheid die het hoorde te zijn. Maar de moeder en de dochters gedragen zich kranig. Ook met één been gaat het leven gewoon door. Ons krijg je er niet onder. We hebben ons altijd kranig gedragen.
Ik begin de puzzel te begrijpen.
“Je voelt een beetje, ja hoe zal ik het zeggen….” zei D. één van de eerste keren dat ik op de haptotafel lag. “Je voelt een beetje tanig. Niet zacht.” Ik herken het nu. Zoals ik tijdens mijn puberjaren gewend was, zo heb ik de afgelopen jaren doorgeleefd. Er is behoorlijk wat gebeurd, maar ik heb me er goed doorheengeslagen. Dacht ik. Maar niets bleek minder waar toen ik vol stress op een palmenstrand in Bali zat. Niet wetend waar ik het zoeken moest. Het tanige lijf had het gehad. En langzaam begin ik het te begrijpen: het is tijd om te smelten.

Vuong

2006-12-04T20:53:00.001+01:00

Het restaurant is hot. Schijnt. Onze outfits nauwkeurig bij elkaar gezocht. Ik voel me goed in m’n te dure nieuwe jurk. Daar ligt het niet aan. We wachten al een tijdje op onze hippe drankjes. We zijn bijna compleet. Eindelijk weer een keer een etentje met m’n vriendinnen. Of zoals Keet de volgende dag tegen oma zou zeggen: mamma is bloemetjes plukken met D. en C. Er vliegen allerlei gespreksonderwerpen over tafel. Daar zijn eindelijk onze drankjes. En ook H. arriveert. En we kunnen alsnog met z’n zessen aan de tafel zitten die we eigenlijk hadden gereserveerd.
We settelen ons in ons nieuwe hoekje, oftewel in de “booth” en bestellen Aziatische hapjes (of is het ‘fingerfood’?). Ik kan me steeds slechter concentreren op de gesprekken in de booth. Tot een half uur geleden ging het best goed, plaatste ik hier en daar nog een scherpe opmerking of kon ik nog een bijdrage leveren aan een gesprek. Maar langzamerhand glijden er allerlei gedachten van de afgelopen week m’n hoofd in. M’n vriendinnen veranderen in pratende hoofden, ik kan het niet meer opbrengen om de gesprekken te volgen. Zien ze dan niet dat ik me rot voel? Iedereen weet toch dat het niet goed gaat? Waarom vraagt niemand iets?
Toen ik een paar weken geleden voor het eerst op de tafel van de haptotherapeute lag, vroeg ze me of ik vond dat ik voldoende ruimte innam. Ik begreep niet helemaal wat ze bedoelde. “Ik vind dat je er een beetje iel bijligt”, zei ze. “Je mag wel wat meer ruimte innemen, wat ruimer in je vel zitten.”
Opeens begrijp ik wat ze bedoelde. Ik heb het benauwd, heb geen ruimte. Heb het gevoel dat ik hier net zo goed niet had kunnen zijn. Maar wat nu? Ik ga hier toch niet opeens tussen de suhsi en sashimi door mijn klotegevoel in de groep gooien. Ik wurm me uit de booth om even naar de wc te gaan. Kan de deurklink niet vinden (behoort niet bij het design). Probeer mezelf op de wc bij elkaar te rapen, zoek bijna vijf minuten naar de designknop om door te spoelen en loop terug. Het heeft niet geholpen.
En dan is het alsof iemand het ventiel uit mijn te hard opgepompte band trekt. B. vraagt hoe het gaat met de haptotherapie. Ik weet niet meer wat ik antwoordde maar weet wel dat er bijna direct tranen volgen. Ik snotter weg in m’n hoekje, laat m’n hoofd leeglopen bij B. die ik al een half jaar niet heb gezien en voel me bijna direct rustiger worden. Ik pruttel nog wat door, B. luistert en geeft hier en daar wat commentaar of aanvullingen. Ik krijg weer lucht. Het eten is inmiddels op. B. gaat terug naar Blaricum, ik loop even met H. naar de pinautomaat op het Leidseplein. Als ik terugkom, is er een nieuwe ronde caiperina’s gearriveerd. Ik bestel er ook nog maar één. Het dansen kan beginnen. We hebben het er niet meer over.

De luxe wagen

2006-07-06T21:54:00.000+02:00

De stad is warm en broeierig. De Overtoom nog druk om 1 uur ’s nachts. De airco doet hard zijn best om m’n auto koel te krijgen. Zo’n honderd meter verderop staan agenten met lichtgevende stokken te zwaaien. Een fuik. En ik rij er recht op af. Een alcoholcontrole, en dat terwijl ik net één biertje te veel op heb. En geen rijbewijs bij me. Ik “draai” m’n raampje open, zet de muziek zachter. Met dichtgeknepen billen blaas ik even later in het apparaatje, maar het komt goed. Volgens de test ben ik geen gevaar op de weg. En volgens de vriendelijke politieman “moet één biertje kunnen.”
Ik rij verder over de Overtoom, richting snelweg. Zet de cd van The Raconteurs weer harder. Bij het Surinameplein springt het stoplicht op rood. Ik wacht achter een grote donkergrijze BMW voor het rode licht. M’n oog valt op twee televisieschermpjes in de hoofdsteunen van de voorstoelen. DVD in de auto. Je ziet het steeds meer. Het schijnt ook ideaal te zijn om jengelende kinderen mee stil te houden tijdens lange ritten (wat is er mis met de dikke vakantieboeken van de Donald Duck?).

DVD in de auto, ik ben er nog niet aan. In mijn auto alleen een geïntegreerde telefoon. En navigatiesysteem, ook een leuk speeltje. M’n Blackberry ligt op m’n dashboard: zo kan ik in de gaten houden of er nog nieuwe mail binnen is. Of via internet checken hoe lang de file is waar ik in sta. Ik hoef me onderweg niet te vervelen.
Volgens de blaastest ben ik geen gevaar op de weg.
Mijn oog is blijven hangen op de plasmaschermpjes in de auto voor mij. Dat is pas gevaarlijk. Dat leidt toch af?
En dan dringt daadwerkelijk door wat ik zie. Ze zitten gewoon porno te kijken!
Het stoplicht springt op groen. Ik sorteer links voor en passeer de porno-BMW. Vanuit mijn ooghoeken gluur ik heel voorzichtig in de auto naast mij, die naar Sloten rijdt. Ik sla af richting Utrecht, mijn provinciestadje. Het is echt een broeierige avond, gelukkig is mijn auto inmiddels koel. Lang leve de airco.

Snel

2005-07-20T12:51:00.002+02:00

Keet is opeens geen baby meer. Ze kruipt daar waar ze naar toe wil. Zit op de fiets, zwaait naar iedereen, eet brood en is uit de maxi cosi gegroeid. Dus zit ze nu rechtop in haar autostoeltje op de achterbank en kijkt mee naar buiten. Het liefst zwaait ze dan ook naar voorbijkomende vrachtwagenchauffeurs. De box en haar bed staan op de laagste stand omdat ze soms zomaar ineens tegen de rand aan staat. Opeens gaat het snel. Al maandenlang zeggen mensen tegen me: “Geniet er maar van, het gaat zo snel”. En dan vond ik dat wel meevallen. Ik kon niet wachten tot ze zou gaan lopen, praten en zelf uit haar bedje zou kruipen en in haar pyjamaatje naar onze slaapkamer zou komen.
En nu lig ik op de bank bij te komen van de werkdag en Keet speelt op het kleed. Ze tijgert op de boekenkast af en drukt zich op in de kruiphouding. “Wat nu?” zie ik haar bijna denken. Heel voorzichtig haar ene knie voor de andere. Wow, wat doet ze het goed! Dit moment wil ik het liefst even bevriezen. Het is nu zo leuk, en wat gaat het nu inderdaad opeens vlug. Vorige week zei H. ook een keer, toen hij heel trots naar Keet’s kruipacties zat te kijken: “ raar hè, dit krijgen we nu nooit meer terug”. En plotseling begrijp ik waarom er zoveel mensen videocamera’s op hun kinderen loslaten.
“Het wordt alleen maar leuker.” Nog zo’n cliché dat waarschijnlijk ook al waar is. Zou dat ook zo zijn als ze 14 is, 20 of straks zelfs 34?
“Ik wou dat ze zo groot bleef als ze nu is” zei H. deze week.
Tijd is echt een heel ongrijpbaar begrip. Terugkijkend gaat alles heel snel, vooruitkijkend kan het je niet snel genoeg gaan (straks gaat ze praten, en lopen!) en ondertussen wil je soms ook dat de tijd even stilstaat. Dat ze blijft zoals ze is, want nu is ze echt op haar leukst.
Ingewikkeld. Des te meer omdat je geheugen ook niet goed meewerkt. Als ik nu een babytje van een paar maanden zie, kan ik me al niet meer voorstellen dat Keet ook ooit zo was. En toen ik afgelopen weekend de twee maanden oude Lola vasthield, voelde het heel erg onwennig. Zo’n kleine wurm in je armen. Terwijl ik dat met Keet toch echt normaal vond.
Het beeld van hoe Keet een paar maanden geleden was, is al wazig geworden en hoe ze er in de toekomst uit zal zien is nog helemaal vaag (Met haar? Met tanden?). Dus er zit niets anders op dan in het hier en nu te leven. En om er inderdaad dan maar gewoon enorm van te genieten. Want voor je het weet.....

Willen

2005-01-14T21:50:00.001+01:00

Je moet niets willen zei B. tijdens haar kraambezoek. Het is de beste tip die ik heb gekregen sinds Keets geboorte. Het niets willen ging dan ook heel goed. Ik had tenslotte verlof en hoefde niets. Voor mij geen stress. Bovendien had Keet gedurende de eerste drie maanden dezelfde slaapziekte als H. en ik soms hebben, dus als ik per ongeluk toch iets wilde, dan lukte dat best als zij sliep.
Maar tegen het einde van mijn verlof begon ik meer te willen. En Keet ook. En we wilden niet altijd hetzelfde. En ik wilde heus niet zo veel. Gewoon, van die dingen die je doet tijdens je verlof: opruimen, vaatwasser leeghalen, mailtjes schrijven, foto’s bestellen. En Keet wilde dan bijvoorbeeld: eten, rondgedragen worden, een schone luier, slapen en dan weer eten, vooral lekker lang aan de borst en in ieder geval niet alléén spelen! Voor je het weet is de dag voorbij en heb je het gevoel niets gedaan te hebben. Maar goed, dan dacht ik aan DE TIP en probeerde niet al te lang gefrustreerd te blijven. Het is heus niet erg als het huis nog een zooitje is en als we weer pizza eten.
Je moet niets willen. Het helpt wel om dat te denken. Dus dat denk ik nu ook. Je moet niets willen, je moet niets willen. Zondagavond elf uur. Morgen ga ik weer voor het eerst werken. Dus wil ik fit zijn. En slapen. Keet niet. Keet is de afgelopen twee dagen netjes om acht uur ’s avonds gaan slapen. Daar was ik erg trots op. Maar dit nieuwe ritme was van korte duur. Vanavond wil ze niet. Na een heleboel gehuil, gedraag en gewieg, blijkt dat ze wil spelen. Ze zit tegen mijn opgetrokken benen op schoot in bed. Ze heeft mijn volledige aandacht en vermaakt zich prima. Babbelen, lachen. Best gezellig eigenlijk. Ik probeer me niet druk te maken over morgen. En gewoon in het moment te leven. Een nachtje minder slaap kan ik vast aan. Een kind hebben is eigenlijk enorm ZEN. Het dwingt je te leven in het moment. Genieten van het moment. En geen honderd dingen tegelijkertijd willen.
Mijn god. Hoe vaak zal ik dat nog moeten zeggen als ik eenmaal aan het werk ben? Want als ik weer helemaal mezelf ben, dan wil ik waarschijnlijk weer veel en moet ik op tijd op plekken zijn. Tot nu toe ging het leven met kind me prima af. Maar er breekt een nieuwe fase aan. Met serieuze dingen. Met werk. En dan heb ik ook nog de illusie dat ik één ochtend in de week thuis kan werken. Je moet niets willen. Ik prent nu alvast in mijn hoofd dat het helemaal niet erg is als die ochtend werken niet lukt. Dat ik dat dan die avond wel kan inhalen. En anders de avond erna. Of die daarna. Keet kan er niets aan doen dat ze een werkende mamma heeft. Als het maar geen werkende mamma met afhangende mondhoeken wordt.

Elastiek

2005-01-05T21:31:00.001+01:00

Als je een kind krijgt, schijn je enorm te veranderen. Gesprekken van moeders gaan alleen maar over kinderen en mensen met kinderen lijken ook een stuk saaier. Maar dat geldt natuurlijk niet voor mij! Ik ben heus nog wel dezelfde. Nou ja… op wat kleine dingetjes na. Want wie had gedacht dat ik na 18 weken verlof nog steeds geen zin zou hebben in werk? Wie had verwacht dat ik het leuk zou vinden om een sjaal te breien voor Keet? Om kinderliedjes te zingen bij babyzwemmen? En is het normaal dat H. en ik nu oprecht fan zijn van Nicky en Klaartje van het Junior songfestival?
Van te voren had ik ook absoluut geen benul van de moedergevoelens die je er gratis bij krijgt. Gevoelens die ervoor zorgen dat je altijd en overal je kleine meissie wilt beschermen. Dat je eigenlijk altijd bij haar wilt zijn. Niemand vertelde mij dat er na de bevalling een soort elastiek aan mijn buik werd gehecht, waarmee ik voor altijd met haar verbonden ben.
Het elastiek heeft wat rek, dus ik kan wel een tijdje achteruit lopen. Ik kan best een tijdje weg bij Keet. Eten bij vriendinnen, een avondje naar de kroeg. Maar op een bepaald moment staat het elastiek zo strak gespannen dat je gewoon terug móét. Het wil dan terug naar de oorspronkelijke vorm en het liefst zo snel als alleen een gespannen elastiek dat kan. Maar zo snel ben je in het echte leven niet thuis. Helemaal niet als je in Amsterdam bent en met iemand meerijdt. Dan moet je nog even op je tanden bijten, want je kunt dat etentje toch niet om half tien al verlaten? Dan is het net begonnen. Dus ik hou me groot en doe net of ik niet onrustig ben. Ik ben namelijk heus niet veranderd!
Maar nog nooit fietste ik zo snel naar huis, als na het avondje ‘Bridget Jones’. Of mijn leven er vanaf hangt, race ik door de stad, om vervolgens mijn gezinnetje vredig slapend in bed aan te treffen.
Als je een elastiekje vaker gebruikt, wordt het slapper. Zo ook mijn elastiek. Wilde ik in het begin na een uurtje al naar huis, drie weken geleden ben ik zowaar 24 uur lang weggeweest. Een dag én een nacht. Overigens niet geheel vrijwillig. Na wat aandringen van H. zijn we samen een dagje naar Antwerpen geweest. De dag ervoor had ik de hele dag een bedrukt gevoel. Waarom met z’n tweeën? Met z’n drieën is toch ook leuk? Maar we zijn gegaan en eenmaal op de A27 richting Breda had ik er toch wel een goed gevoel over. Het werd een topdag, zelfs zonder Keet.
Maar eerlijk is eerlijk. Het liefst ben ik gewoon thuis. Dat draait vast wel weer bij, toch?
Ach, fuck it! Ik geef het ook maar gewoon toe: Ik ben graag thuis! Ik ben een saaie muts geworden! Ik sta voorgoed, voor eeuwig en altijd aan die andere kant. En ik vind het nog leuk ook!

Naar buiten

2004-12-07T21:14:00.002+01:00

Studente in de bus. Utrechtse oma bij de kassa van Nettorama. Italiaanse toerist in binnenstad. Aardige dame in Winkel van Sinkel. Op zich hebben deze mensen niets met elkaar gemeen. Behalve dat het allemaal mensen zijn die ik in de afgelopen weken ben tegengekomen tijdens mijn wandeltochtjes door de stad met Keet.
Eind september toen Keet ongeveer een weekje thuis was begon ik met mijn expedities. Eerst voorzichtig (500 meter naar de buurtsuper), erg onwennig (ik, achter een kinderwagen?) en onder leiding van een professional (Donna, de kraamverzorgster). Daarna al snel zelfstandig, maar nog steeds voorzichtig en onwennig. Missie: de drogist, twee straten verderop. Een hele onderneming voor een beginneling. Eerst bedenken: “kan ik nú naar buiten of eerst voeden?” Dan de vraag: “hoe gaan we dit doen? Keet in haar reiswieg of de draagzak? Wielen en wagen naar beneden slepen of niet?” Het wordt de draagzak. Vestje aan, jas aan, muts op, baby in draagzak. Dat is één. Zelf jas aan, portemonnee mee, telefoon in zak, sleutels, en gaan. Helemaal compleet, maar oververhit kom ik buiten, waar het veel warmer en zonniger is dan onze kleren doen vermoeden. Maar de hele missie slaagt uiteindelijk wel. Ik kom zelfs met de goede boodschappen thuis. En toch bespeur ik een kleine teleurstelling bij mezelf: “Niemand heeft wat over Keet gezegd!” “Logisch”, is H’s commentaar ’s avonds, “met die draagzak om is het net alsof je een tas om hebt.”
Inmiddels ben ik een ervaren wandelaar. Sterker nog: wandelen met baby is mijn favoriete hobby geworden. Met wandelwagen of draagzak. En op moment is de “Babybjörn-buikdrager” mijn favoriete Keet-vervoerder. Een bezoekje aan de drogist, daar draai ik mijn hand niet meer voor om. Het is nu wandelen met de hoofdletter W. Naar de stad en terug. Uren zijn we samen op pad, Keet en ik. Voorzichtig en onwennig ben ik niet meer. Integendeel! En de studente in de bus, de Utrechtse oma bij de kassa en de Italiaanse toerist in binnenstad zijn allemaal slachtoffer van mijn plotselinge en voor mij volkomen onverwachte persoonsverandering. Want zodra iemand een opmerking maakt over mijn pronkstuk, ga ik nu los. Wie de opmerking maakt: “goh, dat is nog een kleintje”, kan van mij het hele verhaal verwachten: van “nou ze is al drie maanden”….. “is veel te vroeg en te klein geboren…”, “is al twee keer haar geboorte gewicht…” etc etc. Ik praat gewoon tegen iedereen die ons meer dan één blik gunt. Of ze willen of niet. Want sinds kort ben ik ongegeneerd trots!

Ik, moeder?!

2004-10-27T21:12:00.002+02:00

Augustus 2004, 32 weken zwanger. Nog maar een paar weken werken en dan begint het grote zwangerschapsverlof. Op m’n werk komen steeds meer vragen als “ben je er al klaar voor om moeder te worden?” en “wat verwacht je van het moederschap?” Makkelijk gesteld die vraag. Maar het antwoord wil maar niet goed komen. Mijn hersens zoeken naarstig naar de juiste woorden. Maar er is nog geen mapje “moederschap” aangemaakt. Ik zoek alle kanalen af, maar het enige dat verschijnt is ruis. Het moederschap? “Uuuh, tja, ben ik er klaar voor?” stamel ik. “Het kamertje is bijna af en in m’n verlof ga ik me helemaal voorbereiden!”
Augustus 2004, 33 weken zwanger. Ik krijg het steeds vaker benauwd. Ik met een baby? Ik weet niets van baby’s. Heb vroeger nooit “gebabysit”. Heb eigenlijk niets met baby’s. Ik weet niet hoe je een luier verschoont. Voel me onhandig als ik plotseling een baby van een vriendin in mijn armen gedrukt krijg, helemaal als deze ook nog de fles moet krijgen. Ik voel me opgelaten en ongemakkelijk. “Dit kan ik niet!” Waarom was ik hier ook al weer aan begonnen?
Augustus 2004, 34 weken zwanger. Voor het eerst waag ik mij in babywinkels. Eindelijk ben ik in de “mood” om de babykamer te gaan inrichten. Krijg ik zin om babydingen te kopen. Op een vrije dag kopen Henno en ik een lamp voor de babykamer en ga ik eindelijk los op de kleertjes. Er begint geloof ik iets te kriebelen… Nog een week werken en dan eindelijk verlof.
30 augustus. 35 weken zwanger en plotseling uit m’n dagelijkse routine gerukt. Vanmiddag nog op m’n werk, nu met een rode neus in een ziekenhuisbed. M’n vliezen zijn gescheurd en de baby is te klein. Langzaam begint het tot me door te dringen. Ik moet hier blijven tot de baby er is. Ik kom voorlopig niet meer thuis. De volgende keer dat ik thuis ben, ben ik moeder.
1 september 2004. Nacht. Ik lig weer in mijn ziekenhuisbed en kan alleen maar lachen. Naast m’n bed staat een polaroid foto van een verkreukelde baby met een gigantisch infuus aan haar armpje. Ik heb een dochter! Eén verdieping lager ligt een héél klein meisje met lange benen, in een glazen bakje. Mijn dochter! De adrenaline giert door mijn lijf. Ik lig alleen in mijn bed en lach. Ik ben moeder.
In de weken die volgen bestaat mijn wereld uit het ziekenhuis en mijn eigen slaapkamer. De rest van de wereld om me heen neem ik alleen vaag waar. Het enige dat telt is mijn net geboren gezinnetje. Het focussen gaat vanzelf. De natuur bepaalt.
Eind september. We hebben plotseling een klein meisje in huis. Raar. Ik ben full time moeder: luiers, borstvoedingen, alles er op en er aan. En het gaat me goed af. Want er is iets veranderd. Er is iets wezenlijks anders in mijn lijf. Bij alles wat ik doe voel ik het.
Ik ben 100% moeder. Dat is geen keuze. Dat is.

Making conversation

2004-07-01T20:44:00.001+02:00

Aan alle vrouwen die vóór mij zwanger waren en tegen wie ik opmerkingen heb gemaakt over de omvang van hun buik, biedt ik hierbij mijn verontschuldigingen aan. Pas nu ik zelf halverwege mijn zwangerschap ben, besef ik hoe vermoeiend het is dat de hele wereld een mening schijnt te mogen hebben over je uiterlijk. Op één dag kunnen deze meningen variëren van je gaat het toch al echt zien tot kun je die spijkerbroek nóg aan of wat een bescheiden buikje! Afhankelijk van wat je de volgende dag aan hebt, kan het zo maar dat diezelfde mensen (meestal collega’s) de volgende dag hun mening bijstellen en dat weer graag met je delen. De eerste opmerkingen voor de lunch zijn nog wel te behappen, maar hoe verder de dag vordert, hoe meer mijn arsenaal aan reacties opraakt. Want tja, wat kan je eigenlijk zeggen over die buik?
Meningen over je buik, maar ook meningen over wel of geen pretecho, thuis bevallen of in het ziekenhuis. Meningen over onderwerpen waar ik zelf goed over nadenkt op een moment dat ik daar aan toe ben. Waar ik zelf een mening over heb, niet altijd gebaseerd op argumenten, maar vaak op mijn gevoel.
Heb je behoefte aan wat meer aandacht in je leven? Word zwanger! Nooit vroegen zo veel mensen aan me hoe het gaat. En als er gelijktijdig met je zwangerschap nog wat andere belangrijke dingen in je leven gebeuren, dan zit je helemaal gebeiteld. En wat is de natuurlijke neiging van de mens als hem een vraag gesteld wordt? Antwoord geven! Natuurlijk heb je dan nog de keuze tussen de lange versie en de korte versie van het antwoord. Aanvankelijk zag ik het gevaar niet. En alle lieve mensen die mij met een serieuze, meelevende blik aankeken hadden wat mij betreft dan ook recht op een betrokken antwoord. Gevolg: je komt nauwelijks aan werken toe, de collega’s met wie je je kamer deelt kennen alle ins en outs van je leven beter dan je eigen vriend en je praat zo veel over jezelf dat je je eigen verhaal niet meer kunt horen. Hoe goed bedoeld ook, ik voel me niet prettig bij al die aandacht!
Daarom probeer ik een nieuwe tactiek: zo snel mogelijk het perspectief van het gesprek te verleggen. Na een kort antwoord zoals het gaat goed, stel ik zo snel mogelijk de wedervraag en … hoe gaat het met jou? (niet iedereen trapt jammer genoeg in dit trucje)
‘Making conversation’ als je toevallig iemand tegenkomt op straat, in de gang op je werk, is niet altijd even makkelijk. En buiken en zwangerschappen zijn blijkbaar een makkelijke ingang om een praatje te maken. Zoals gezegd: ongetwijfeld lief bedoeld, maar ook erg makkelijk. Voor diegene die het gesprekje begint. Maar niet altijd voor de aangesprokene. Daarom mijn excuses aan al degenen die ik met obligate vragen en meningen heb bestookt. In de toekomst zal ik er aan denken dat een zwangere vrouw ook nog iets meer is dan alleen een buik.

Toekomstig moederschap

2004-06-20T20:46:00.001+02:00

De wereld van vrouwen is ingedeeld in twee kampen: “gewone vrouwen” en moeders. Toen ik net zwanger was, had ik het idee dat ik in een gymzaal stond aan de kant van de niet-moeders, maar dat de moeders aan de andere kant van de gele streep heel hard probeerden me die kant op te krijgen: “ Kom maar bij ons! Kom bij ons!”
Zwanger zijn is één ding, maar de wereld van moeders instappen is wat anders. Ik voel me eigenlijk nog prima thuis aan mijn eigen kant van de gymzaal.
Maar ook in niemandsland tikt de tijd door. Nog maar 2,5 maand en dan hoor ik definitief bij ‘die andere groep’. En vanuit mijn ligstoel op een Italiaanse camping heb ik ruimschoots de mogelijkheid om te bekijken wat dat betekent. Genoeg voorbeeldmateriaal. Leuke kindjes genoeg. Dat zit wel goed. Maar die moeders! Om te beginnen lijkt het alsof de moeders een soort kapsel-afspraak hebben: lekker kort, lekker makkelijk. En, waarom zijn moeders steeds zo chagrijnig?
Naast mij zit een kort gekapte moeder met Heleen van Royens’ Godinnen van de Jacht bij het zwembad, waar haar twee zoontjes met een bal spelen. Het enige wat ik haar hoor zeggen: Daan niet doen... Bas laat dat ....
Die avond zien we het gezin in een restaurant. De kinderen klooien met het eten, de ouders kijken zwijgzaam over het meer. En ja, daar zie ik bij de vrouw afhangende mondhoeken. Waar zou het zijn mis gegaan bij dit stel? Oké toegegeven, dit is direct het slechtste voorbeeld dat ik kon treffen, maar het valt me op dat ik bij de meeste moeders verdomd vaak het woordje niet hoor. Dat weinig moeders gevoel voor humor laten zien en alles wel heel serieus aanpakken. Is dit mijn voorland?
Een paar honderd kilometer verder zie ik bij een ander zwembad Sander van een jaar of drie met zijn gympjes bij het zwembad. Hij vraagt aan zijn oudere broer ‘zijn dit waterschoentjes?’ En zonder echt op het antwoord te wachten hangen zijn voeten al in het water. H. en ik aanschouwen dit tafereel geamuseerd. Kinderen zijn echt grappig. Maar dan komt moeders de hoek om. ‘Sander!’ Mamma is not amused. Ze rukt haar zoon bij het zwembad vandaan en sleept hem mee naar de net opgezette tent. H. en ik kijken elkaar aan. Is het erg als gympjes nat worden?
Ondertussen lijkt er met het humeur van de vaders niets mis. De vaders lezen hun boek, of de Autoweek. De vaders spelen met hun kids terwijl de moeder waarschuwingen geeft. De rolverdeling lijkt duidelijk. Moeder zeurt, vader dolt.
Is het echt zo, of heb ik last van “cold feet”? Er waren aan de Italiaanse zwembaden heus ook leuke moeders. En mijn vriendinnen met kinderen zijn ook geen zuurpruimen. Maar wil iemand mij waarschuwen als ik in de toekomst plotseling mijn haar knip, als ik Heleen van Royen ga lezen en mijn mondhoeken gaan zakken? Ik wil geen echte moeder worden. Laat mij maar de pappa zijn!

Prijs?

2004-03-25T12:55:00.001+01:00

Langzamerhand weten steeds meer mensen van “mijn toestand”. Toch ben ik steeds weer zenuwachtig om het te vertellen. Omdat ik het zelf nog niet helemaal geloof? Het is alsof ik vertel dat ik waarschijnlijk een prijs heb gewonnen, maar dat die prijs toch opeens naar iemand anders gaat. Straks blijkt het allemaal niet waar te zijn! Kan ik niet nog een echo krijgen?
Vorige week waren D. en ik op vakantie in La Palma. De gezondste vakantie aller tijden. We beginnen de ochtend met een ontbijtje in de zon. Vervolgens lezen we bij het zwembad een half boek. Daarna stappen we in de auto om de natuur op te zoeken en te doen alsof we ook echte wandelaars zijn. Een paar uurtjes later keren we weer terug naar ons nog-nooit-zo’n-niet-pittoresk-dorp-gezien-Los Cancajos, waarna we nog wat eten om vervolgens om tien uur in bed te liggen met de andere helft van het boek. Iedere dag ben ik te vroeg wakker vanwege “mijn toestand” en D. slaapt nog slechter doordat ze gestopt is met roken en haar lichaam nog moet wennen aan het nicotineloze leven. In deze vroege uurtjes dus genoeg tijd om te piekeren. Raar is dat, dat als je ’s nachts ergens mee wakker wordt, je dan moeilijk uit die gedachtecirkel komt. Na een tijdje lukt het meestal wel om nog even te slapen en ook D. komt denk ik niet echt slaap te kort, want ik hoor haar toch echt geluidjes maken die ze niet maakt als ze wakker is.
Ook op woensdag ben ik weer belachelijk vroeg wakker. Ik lig met mijn hand op mijn buik en probeer nergens aan te denken. Lastig. Mijn gedachten dwalen naar mijn buik die wel erg plat is. Ik ben in de afgelopen dagen ook niet misselijk geweest. Heb geen extreme hongeraanvallen gehad en ben ’s avonds niet zo belachelijk moe. Ik voel me niet zwanger. What ever that may be. En plotseling weet ik het –bijna- zeker. Het slaat allemaal nergens op. Ik denk toch niet dat er een kind in mijn buik zit. Ach, onzin, ik heb geen bloeding gehad en vorige week hebben we het hartje nog gehoord en verzekerde de arts ons dat alles goed was. Maar waarom voel ik dan niets?
Een paar uur later zitten we weer buiten met ontbijt. Ik weet niet meer wat D. zegt, maar plotseling zit ik te huilen. Omdat ik me zo goed voel. Omdat ik het niet geloof. Omdat ik geen buik heb. En D. huilt gezellig mee. Fijn als je vriendinnen een beetje meezwangeren.
Zwangerschap voor dummies: het is logisch dat je in week 11 nog niets ziet. En dat de buik ’s avonds is opgezwollen en ’s ochtends niet. Komt door de hormonen, waardoor je vocht vasthoudt. Staat in het boek. D. heeft het uitgezocht. Bij de meeste vrouwen is pas vanaf week 16 wat te zien. Maar ik wilde zo graag met een buikje thuis komen. Om aan H. te laten zien. Bewijsmateriaal zeg maar.

Part Two

2004-02-27T16:45:00.004+01:00

Op m’n werk komt er niets uit m’n handen. En dat net nu alle zeilen moeten worden bijgesteld. Op m’n vrije dag komt er niets uit m’n handen. En dat nu ik net zo’n zin had in een dagje vrij. Maar ’t regent. Ik kan m’n bed niet uitkomen, heb een slecht humeur en ben moe. H. gaat ’s avonds de stad in. Ik besluit om wijn te gaan drinken bij D. Het moet toch nog iets worden met deze dag. Gelukkig praat D. veel. Hoef ik niets te zeggen. Behalve dat ik –by the way- al bijna twee maanden niet ongesteld ben geweest. Maar ja, dat hoeft niets te betekenen. Met zo’n onregelmatige cyclus.
We eindigen de avond na één flesje wijn. Ik kus D. welterusten en vragend kijkt ze me aan: “Tja uuh, wat moet ik nou eigenlijk hopen?”
Zaterdag besluit ik mijn weekend niet te laten verpesten door mijn lusteloosheid. Ik fiets naar de stad en mag van mezelf nieuwe kleren kopen. Mooi, dat lukt. Ondertussen belt mijn moeder dat ze zo koffie komen drinken. Ja, deze dag is zonniger dan de vorige. Ik zorg dat ik drie uur thuis ben, kan ik nog net de stofzuiger door het huis gooien. (Altijd handig voor de schoonmaakimpuls zo’n ouderlijk bezoekje.) Snel gaat de hele keuken in de vaatwasser. Knop aan, zwabber over de keukenvloer, dat ziet er weer goed uit. Ik voel me zelfs tevreden!
H. komt thuis van zijn uitstapje naar Zeist. In een tasje van Het Kruitvat zit tandpasta en de Clear Blue zwangerschapstest. En dan … staan pappa en mamma op de stoep.
Dit waren de laatste uren van mijn leven, voordat ‘Part Two’ begon. Vanaf die middag begint namelijk –toch tamelijk onverwacht – ‘De Rest’ van mijn leven. H. en ik kijken elkaar aan en kijken naar de test. Ja. Het is een plus, toch? Dat ene lijntje is niet zo duidelijk, maar het is een lijntje. Toch? Verdwaast ploffen we op de bank. Verdwaast kijken we elkaar aan. Wat nu? Videootje huren?
Op mijn werk komt nog steeds niet uit mijn handen. Opeens zijn alle symptomen duidelijk. Ik sms P: “Concentratieproblemen, hoort dat er ook bij?” Haar antwoord: “ha ha, ik zeg hartstikke zwanger!” Ik kan achter mijn bureautje een klein glimlachje niet onderdrukken.
En dan komen in rap tempo de hongeraanvallen. Misselijkheid. Het slechte humeur blijft met regelmaat terugkomen. Niets lukt. Frustraties. Zelfs mijn kookinspiratie is weg. En H. maar lachen om het nieuwe karakter van zijn oude vriendin.
In de weken die volgen brengen we langzaamaan onze naasten op de hoogte. Iedereen is blij, verrast en gelukkig. Bij iedere keer dat we het vertellen gieren de zenuwen door mijn lijf. We maken de pappa’s en mamma’s gelukkig. Zussen en broer opgetogen. Kleine nichtjes geven kusjes op de nog-niet buik. Kleine neefjes zijn nog te klein om het te begrijpen. En ik? Ik ga er maar van uit dat het de hormonen zijn. Deel twee wordt vast net zo leuk als deel één.

Stappenplan

2004-02-08T14:52:00.001+01:00

Linda de Mol is veertig en die heeft nog niet zo lang geleden een kind gekregen. En J. Ook veertig en net een bijzonder gezond kind gebaard. S. is 37, C. 36. Doe mij meer verhalen van moeders die niet meer in de twintig zijn. P. is zwanger. Shit, een stuk jonger dan ik. A: zwanger. Ook jonger. Nou ja, die is toch zeker ook al 31.
Wanneer komen die moedergevoelens van mij? Toen ik 32 werd wist ik het: nu moet ik er echt eens over beginnen tegen H. Uuuh, als we op reis zijn, dan heb ik daar genoeg tijd voor. Zo gezegd, zo gedaan. In de straten van Chiang Mai (tweede stad van Thailand) terwijl we het over onze volgende grote reis hebben, durf ik er eindelijk over te beginnen. “Uuh …(stilte), die reis hè, over twee jaar…. misschien moeten we ook nog ergens anders rekening mee houden, gezien mijn leeftijd en zo…” Toen dat er uit was, viel het daarna allemaal wel mee. H. leek het te begrijpen, gooide zijn antikinderwens dan toch maar overboord en tijdens de busreis naar de grens van Laos vermaakten we ons met kindernamen verzinnen. Ik bedoel: jongensnamen. Zo, stap één was gezet. Het grote woord was er uit. Grote meid. Dan mag stap twee wel weer even wachten. Maar, als ik 33 wordt dan moet ik het er echt weer eens over hebben. En zo geschiedde. Plotseling is het 24 oktober. Morgen ben ik jarig. In mijn hoofd flikkert het getal 33 als een groot neonreclameboord aan en uit. Ik wil geen drieëndertig worden. Drieëndertig worden betekent grote-mensen-dingen zeggen. En grote-mensen-beslissingen nemen. Drieëndertig is geen tweeëndertig meer. En voor je het weet is er weer een jaar voorbij: vierendertig.
Ondertussen stromen de geboortekaartjes binnen. Nog steeds geen moedergevoelens. Niks. Geen biologische klok. Wel een leeftijdsklok die verder tikt. En een vriend. En een goede baan. En een groot huis. En geen excuses.
Het is één dag voor mijn verjaardag en ik neem H. mee uit eten. We zitten bij Luce en eten als voorgerecht tempura. H. zegt: “P. en W. zijn zwanger”. In mijn ooghoek knippert die grote drieëndertig. Nu kan ik er makkelijk over beginnen. Mijn risotto valt tegen. H. snapt dat ik niet te lang wil wachten. “Maar dat betekent niet nú… toch?” Ok, stap drie kan nog wel even wachten. Boet, Wiep, Amalia en Jiri worden geboren en inmiddels is 2004 al lang en breed aangebroken. Het blijkt dat er vorig jaar in Nederland de laagste bevolkingsgroei was sinds 1984. En ik maar denken dat we midden in een soort babyboom zaten. Tja, een kwestie van perceptie.

Snobs

2004-01-30T20:39:00.001+01:00

“Ik weet dat ik het niet mag zeggen, maar ik vond het eten écht niet lekker”, aldus H. over de tapas bij MiMadre. “De gehaktballetjes smaakten chemisch, de calamares waren taai en de spekjes in de salade te vet.” H. zegt het een beetje schoorvoetend omdat ik ‘m vorige week voor snob uitmaakte toen hij tijdens een etentje van opa in een grillrestaurant ook verkondigde dat hij het vies vond. “De vis was echt niet vers en dat bbq-vlees …” Hij zei het op zo’n manier dat broer G. en nieuwe vriendin het ook net konden horen.
Wat is er gebeurd met de jongen voor wie ik vier jaar geleden viel? Waar is de jongen die mij een slavink voorschotelde de eerste keer dat ik bij hem at? Die bij alles wat hij at, zei dat het HEERLIJK was. Ik ben bang dat hij voor altijd is verpest. Dat zijn culinaire leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Help! Mijn vriend is veranderd in een fijnproever! En fijnproever zijn is niet altijd makkelijk. Een fijnproever is snel tevreden met simpele eerlijke maaltijden. Maar hij is ook snel teleurgesteld. En: hij wordt niet altijd begrepen. Als fijnproever moet je daarom op je hoede zijn. Onder gelijkgestemden heb je geen probleem. Maar pas op voor de onwetenden. Verpest de avond niet voor mensen die onschuldig genieten van wat ze te eten krijgen. Dat jouw eetlust tot onder nul daalt, betekent niet dat je het voor hun moet verpesten.
En zo is het verlopen met de man van de slavink. Maar wat is er gebeurd sinds zijn eerste bezoekje bij mij? Terwijl ik me onwetend uitsloofde in de keuken, speurde hij door mijn bescheiden cd-collectie, waarover hij later zei: een “verrassende” collectie (?!). Waarschijnlijk checkte hij of ik geen Bon Jovi had, want dan was hij zeker weggeweest. Maar we hadden geluk: geen Bon Jovi. En de combinatie Pearl Jam, Marco Borsato, Tom Waits was blijkbaar acceptabel.
Inmiddels is alles anders: ik zet de radio uit bij Bon Jovi. Ook als H. niet thuis is. Ik ken bands die de hitparades nooit halen, maar door muziekcritici de hemel in worden geprezen. Ik ben teleurgesteld in de muziek op het gemiddelde feestje: vaak commercieel en weinig creatief. Eighties party’s, please don’t! En als ik met collega’s over muziek praat, merk ik dat ik een tikje arrogant luister naar wat zij leuk vinden (ze weten immers niet beter). Ik ben verpest. De juweeltjes die ik thuis hoor, hebben mijn gehoor beïnvloed. Ik weet nu wat mooi is, origineel en wat een slap aftreksel. Ik ben een muzieksnob geworden…Of fijnproever? Ik moet in ieder geval leven met mijn handicap. Misschien is het makkelijker als je geen smaakt hebt ontwikkeld. Gewoon happen en doorslikken. Maar het is ook vlakker! Daarom: fijnproevers verenigt u. Geniet van elkaar en van je snobisme. Maar realiseer je: niet iedereen vindt een Armani-bril beter dan een bril van Hans Anders. En drie op de tien mensen wil echt begraven worden met Frans Bauer.

Kanaalstraat

2004-01-23T18:41:00.006+01:00

Zaterdagmiddag, een uur of vier. Het is koud, ik moet nog boodschappen doen. Even snel naar de supermarkt, of op de fiets naar de Kanaalstraat? Ik kies het laatste, doe mijn sjaal om, dikke wanten aan en trek de fiets uit de gang. De eerste stop is Halal: mijn favoriete Turkse groenteboer. Dan: Rob de Kaasboer voor een stukje Parmezaanse kaas. Nu alleen nog pijnboompitten en ontbijtspullen. Pijnboompitten? Die hebben ze waarschijnlijk wel bij de "Persi Poli" en voor het ontbijt nog even naar de Spar. Mijn tas knelt mijn schouder af en door de tas aan mijn stuur fiets ik nogal wiebelend door het chaotische verkeer op de Kanaalstraat. En dan realiseer ik me: ik ben gelukkig!
Oké, ik heb misschien een dwangmatige manier van winkels afstruinen. Maar zolang je van je eigen neurotische gedrag kunt genieten, schijnt het niet erg te zijn. Mijn weekend is goed als ik met een tas vol groente en fruit voor slechts vier euro de “turk” verlaat. Ik loop breed glimlachend op straat als ik bij de importwinkel de lekkerste feta krijg en een grote bos koriander voor 50 eurocent.
Het zou een hoop tijd schelen om gewoon naar één supermarkt te gaan, in één keer alles te kopen, in de achterbak te gooien en in een warme auto naar huis te rijden. Geen gezwabber met zware tassen, geen zere schouder……
Of de optie van vrienden P. en W: alles bestellen en thuis laten bezorgen via Albert.nl. Een stuk sneller en relaxter, maar ook een stukje duurder.
Speelt hier gewoon mijn Hollandse zuinigheid? Gaat het om geld? Deels wel. Het is wel een kick om de hele week lekker te kunnen eten voor 70 euro. Een beetje zuinigheid is het wel.
Maar het is vooral het vakantiegevoel dat de Kanaalstraat geeft. Het is het sprongetje dat mijn hart maakt als mijn Turkse vriend achter de kassa vraagt of ik hard gewerkt heb (hij blijkt trouwens Iraniër te zijn). Het is de vriendelijkheid en de persoonlijke aandacht. Het zijn de tomaten die niet allemaal even mooi rood en rond zijn. Het is het gemis aan prijzenoorlog, slimme marketingstrategieën en uitgekiende aanbiedingen. Geen kant en klare maaltijden. Maar gewoon een winkel, een straat met kleur, en aardige mensen.
De kleine Nederlandse kruidenier en de bakker op de hoek zijn in de meeste steden en dorpen wel verdwenen. Weggeconcurreerd door supermarktketens. De unieke winkeltjes zijn vervangen door eenheidsworst. Gemakswinkels, die ons voorzien van keurig uitziende identieke producten, volledig afgestemd op de wensen van de klant.
De Turkse en Antilliaanse middenstanders in de Kanaalstraat lijken zich hiervan niets aan te trekken. Ze doen hun eigen ding. Iedereen doet waar hij goed in is. Deze middenstanders zijn niet ‘opgenomen in het grote geheel’, dus volgens Van Dale niet geïntegreerd.
P. en W. hebben inmiddels de Turk ook ontdekt. En onder de indruk van de gemoedelijkheid gaf W. in een paar woorden weer wat ik al jaren voelde: ´het zijn de nieuwe oud-Hollandse kruideniers!`

Slice of life

2004-01-13T18:34:00.001+01:00

Vandaag is er in Den Haag een leraar door zijn hoofd geschoten. Door een leerling. In de kantine. Op klaarlichte dag. Onder de ogen van tientalle andere leerlingen.
Ik hoor dit nieuws terwijl ik in de auto naar huis in de file sta op de A2. Om mij heen schuift de ene lease-auto naast de andere lease-auto steeds een paar meter op. Ik heb net een training gegeven aan drie beschaafde jonge mannen (gemiddelde leeftijd 25 jaar) en een vriendelijke jongedame van een chique bank, om ze te leren hoe ze duidelijke en beschaafde rapporten kunnen schrijven voor nog veel chiquere en belangrijkere mensen. In mijn auto met airco en leren bekleding bel ik hands free een succesvolle vriendin met burn-out. Vriendin heeft het nieuws over de schietpartij nog niet gehoord. Zij is therapeutisch haar huis aan het schilderen.
Op ditzelfde moment is er in Den Haag een jongen van 17 jaar voortvluchtig omdat hij net zijn leraar door de kop heeft geschoten. In een volle kantine. Met tientalle getuigen. Zwerft hij nu op straat op zoek naar een goede schuilplaats? Zit hij op de bank bij vrienden die hem beschermen? Inmiddels weet heel Nederland wat hij gedaan heeft. Wat is er met hem aan de hand? Is dit een incident of is er iets groters gaande?
Zo’n 60 kilometer verderop zit op dat moment vriend H. in de trein naar huis. Traject Bussum – Utrecht. Te genieten van zijn nieuwste speeltje, de Ipod, waar wel 500 cd’s in kunnen. Hij heeft zijn werk inmiddels veilig verlaten. Zonder kogels, zonder messteken. Ik bel hem en vraag of hij het nieuws al heeft gehoord. Nee, hij had het nog niet gehoord. Is wel geschokt, maar niet verbaasd.
Niet verbaasd. Ik ben bijna thuis, H. is ook bijna thuis. We drinken samen een cup-a-soup. Ook al is het al vier uur geweest. We nodigen een vrijgezelle vriend uit om te komen eten. Op het nieuws zien we een verslaggever bij een verlaten school nog eens vertellen wat er is gebeurd. De jongen is op dat moment nog steeds voortvluchtig. Wij eten zuurkool met gebakken banaan.
Morgen gaat vriend weer naar school om acht jongens en twee meisjes die buiten het reguliere onderwijs terecht zijn gekomen te ondersteunen bij het leren. Het zijn geen lieverdjes. Anders hadden ze niet in zijn klas gezeten.
Morgen ga ik weer naar mijn keurige kantoor. Een fatsoenlijke vergadering bijwonen met goed betaalde managers. Daarna heb ik een tot in de puntjes verzorgde nieuwjaarsborrel in een cultureel verantwoorde locatie.

Taboe

2003-12-03T21:49:00.000+01:00

Taboes zijn taboe, alles is bespreekbaar. Welke modelletje schaamhaar je hebt, of je een tarzan in huis hebt, gewoon wat onderwerpen die bij het gemiddelde meidenetentje over tafel gaan. Transseksualiteit, ooglidcorrecties, burn-out, slechte seks? Ook tv-programma’s schuwen geen taboe. Alles is bespreekbaar, en nog mooier, met de camera erbij is eigenlijk ook alles heel makkelijk “op te lossen”.
Maar laat ik nu net last hebben van iets onbespreekbaars. Een kwaal waar ik zelf niet over durf te beginnen, maar waar mijn omgeving ook haar mond over houdt. Ik wil het nog niet eens hardop op papier bekennen. Heb ik het laatste taboe?
Het vervelende van wat ik heb, is dat ik zelf niet echt door heb wanneer ik het heb. De mensen om mij heen merken het wel, maar die zijn dan weer bang om er iets van te zeggen, want het is tenslotte een taboe. Gelukkig was H. zo vriendelijk om mij erop attent te maken. Zodat ik er wat aan kan doen. Zodat ik niet in een sociaal isolement kom. Want dat is namelijk het gevaar van mijn kwaal.
Ja, er zijn wel middeltjes tegen. Maar die zijn niet allemaal even goed, en soms zijn ze ineens tijdelijk op. Het zit ook nog niet zo in mijn systeem dat ik altijd wat bij me heb. En zo kan het dus voorkomen dat ik niets kan doen en de kwaal niet kan tegen houden. En dat is lastig als je net bij een klant bent, een training aan het geven bent of een afspraak met vriendinnen hebt. Afgelopen zondagavond bijvoorbeeld. Meideneten bij D. Toen was het waarschijnlijk heel erg, want H. merkte het direct toen ik ’s avonds thuis kwam. Aarghhh hellup, wat moeten die meiden wel niet denken? En de maandag daarop, gaf ik een training bij de Gemeente Boskoop. Ons contactpersoon daar was een leuke dame met wie ik prima over de training kon napraten. Maar ik durfde haar niet recht in haar gezicht aan te kijken tijdens ons gesprek, bang dat ze mijn kwaal zou opmerken. Geen goed gesprek dus, oftewel een gemiste kans.
Wat nu? Zo kan ik toch niet verder? Toch maar naar de dokter? Het internet op? Chatgroepen opzoeken? Zouden er operaties zijn?
Misschien moet ook ik maar met de billen bloot en kijken welk tv-programma geld ziet in mijn taboe. Avro’s Vinger aan de Pols lijkt me wel geschikt. Een serieus en oprecht programma, waarin mensen niet worden misbruikt. Neem nou de laatste uitzending. Een prachtig meisje biechtte op dat ze ‘intersexueel’ is. Wat dat precies is, is me eigenlijk nog niet helemaal duidelijk. Maar wat de precieze kenmerken zijn werd met veel respect behandeld. Fantastisch toch, dat de AVRO zo’n mooi meisje in nood helpt?!
Ook ik zie er best goed uit. Zouden ze mij ook een kans geven om mijn taboe bespreekbaar te maken? Is voor mij ook de verlossing nabij? Of moet ik leren leven met mijn kwaal? En met mijn mondsprays, pepermuntjes, Smints en Xilithol fresh breath papers?

Tijdvertrager

2003-11-20T22:32:00.001+01:00

Een vakantieweek is twee keer zo lang als een werkweek. En mijn weekendje op het Franse platteland duurde echt langer dan een gewoon weekend thuis. Dat is mooi. Blijkbaar heb ik op vakantie meer waar voor mijn tijd. Als het leven te snel aan me voorbij glijdt moet ik dus gewoon meer op vakantie.
Psycholoog Douwe Draaisma zegt ook zoiets in zijn boek “Waarom het leven sneller gaat als je ouder bent”: een periode waarin je veel beleeft, lijkt voor je tijdsbeleving langer te duren. Lijkt de zes jaar van je middelbare school ook niet veel langer dan de afgelopen zes jaar? Tussen je vijftiende en je twintigste maak je veel dingen voor het eerst mee: eindexamen, voor het eerst verliefd, studiekeuze, op jezelf wonen. Volgens deze Douwe Draaisma hebben alle eerste keren een ontzettende kleefkracht in het geheugen.
Dus als je je leven wilt verlengen moet je meer spannende dingen voor het eerst doen? Meer op vakantie en meer spannende dingen doen? Gaat het gewone leven te snel omdat het te saai is?
Zal toch niet? Kunnen we onze tijd niet op een andere manier vertragen?
Vrijdagavond in café ’t Licht. Mooie avond om de week door te nemen. Ik vraag D. wat ze deze week heeft gedaan. Simpele vraag. Maar blijkbaar niet simpel te beantwoorden. Na diep nadenken bedenkt ze dat ze een item voor het nieuws heeft gemaakt over een Arabisch woordenboek of iets dergelijks. Het andere onderwerp dat ze deze week maakte blijft ergens steken bij het volgende biertje. Ik weet nog steeds niet wat het was.
Zelfde avond een uurtje eerder. Ik herinner me opeens dat ik eerder in de week met Hans Dijkstal heb geborreld en vertel aan K. en F. hoe de training “Speeches schrijven” en de afsluitende borrel met Dijkstal was. Hé, ik was bijna vergeten wat voor leuke week dit was. En ik was niet eens op vakantie. Het hoort gewoon bij mijn leven.
En toch heeft het mijn tijd niet vertraagd. Ook deze week is voorbijgevlogen, door mijn vingers geglipt. Rennend en vliegend ben ik door de week gesneld. En als de spannende dinsdag op het ministerie voorbij is glij ik naast H. in bed, schurk tegen ‘m aan en val in slaap om weer fit te zijn voor de volgende dag. Die ook best wel weer wat spannends zal brengen.
Het fastfood-leven brengt veel leuks. Jammer dat het zo snel vervliegt, omdat het geen kans krijgt te beklijven: geen kleefkracht dus.
Je kunt het geheugen wel een handje helpen, althans, dat beweer ik zelf in mijn trainingen “snel en effectief lezen”.”Dat wat je netjes opbergt in je geheugen, onthoud je ook beter”. Ik hoor het mezelf zeggen. Dat geldt dus ook voor de ervaringen uit je eigen leven. Laat ze niet aan je voorbij gaan, maar berg ze actief op. Overdenk je week nog eens, schrijf het op. Dus wat meer en bewustere momenten van reflectie. Zou het zo simpel zijn? Een dagboek als tijdvertrager?